برای مادری که به فرزند شهیدش رسید

دفاع تمام شد، ما پیروز شدیم و خاکمان همچنان خاک وطن ماند. اما آن‌ها آرام‌آرام تکیده شدند. انتظار نیامدن فرزند یا غم نبودن جگرگوشه‌ها آن‌ها را به انزوایی پرغصه کشاند. بی‌توقع بودند از اینکه کسی درِ خانه‌شان را بزند، اینکه کسی احوالی از آن‌ها بپرسد و اینکه کسی باری از دوش آن‌ها بردارد. انصاف اگر داشته باشیم، خیلی کمتر از شایستگی‌شان به سراغشان رفتیم. گاهی مسئولان برای پر کردن رزومه و گاهی سلبریتی‌ها برای عکس یادگاری و گاهی هم ما اصحاب رسانه برای پر کردن صفحاتمان. اما آن‌ها گلایه‌ای نکردند. حرفی نزدند، چون دنیایشان در سنگ سفیدی مستطیل‌شکل خلاصه شده بود همراه با نام و نشانی که نشان از آرام‌گرفتن پاره تنشان بود زیر خروارها خاک سرد. درحالی‌که نام کوچه و خیابان و بزرگراه را به نام فرزندانشان نام‌گذاری کردیم، از خودشان غافل شدیم، گاه آن‌ها را زخم زبان زدیم که یخچال و اجاق گاز و تلویزیون می‌گیرند و گاهی دلمان سوخت و ناله کردیم که ای وای، باید برایشان بزرگداشت بگیریم، باید تاریخ شفاهی‌شان را برای نسل‌های دیگر تدوین کنیم. اما آن‌قدر که شعار داریم و عمل نکردیم تا مادران و پدران شهدا، همان‌قدر که در رفتن فرزندانشان آرام گریستند، خیلی‌هاشان آرام و بی‌صدا رفتند و ما ماندیم و دنیایی از شرمندگی برای پدران و مادرانی که از تمام دنیا هیچ نخواستند. رفتند و مسئولان پرشعار ما ماندند و شعارهایی که حجمش بسیار بیشتر از عمل شد. همین چند روز قبل بود که حاجیه‌خانم طاهره ناصری، مادر شهید سرافراز سیدعلی حسینی، شمع وجودش به خاموشی رسید و به فرزند شهیدش پیوست. بسیاری از پدران و مادران شهدا حالا یا در‌میان ما نیستند، یا آخرین روزهای حیات را می‌گذرانند. چقدر خوب است حالا که آن‌ها را داریم، قدردانشان باشیم. احوال‌پرسی کوتاه از آن‌ها حتی به قدر یک استکان چای تلخ، نه جای دوری می‌رود و نه ما را از اشتغالات دنیایی‌مان بازمی‌دارد. تا هستند قدردانشان باشیم، تا هستند حرف دلشان را بشنویم و تا هستند دُر و گوهرهایشان را برای نسل‌های آینده مکتوب کنیم. این قافله را قدر بدانیم که رفت...