خبرگزاری شبستان- سرویس فرهنگی- علی یزدان دوست: کیومرث پوراحمد را با «اتوبوس شب» به یاد می‌آوریم و شاید «خواهران غریب». «شب یلدا» راهم خیلی‌ها دوست داشتند و «قصه‌های مجید» نوستالژی شیرین کودکی دهه شصتی‌ها، مدیونِ رنجی است که پوراحمد کشیده. کارگردانی گرامی و قابل احترامی‌که البته وظیفه ندارد به خاطرات ما پایبند باشد و به قیمت نگهداشت خاطرات خوش مخاطبان فیلم‌های گذشته، فیلم تازه‌ای نسازد. آن‌چه در این میان می‌ماند خواهشی است که کاش وقت بیشتری صرف ساخت فیلمی شود که نمی‌بایست کاهنده‌ی اعتبار فیلمسازش باشد.
فیلم تازه‌ی پوراحمد در ردیف سه ساخته‌ی آخرش و متاسفانه از آن دوی دیگر ضعیف‌تر است و اگر شکیبایی‌تان را از دست بدهید، شما را به سمت درهای خروجی رهنما می‌شود. داستانی کم‌کشش و بدساخت که اگر روی کاغذ مایه‌ای داشته، قربانی فیلم‌نامه‌ی بد و ساخت سهل‌انگارانه و بدش شده.
فیلمنامه حرفی برای گفتن ندارد. نه در شخصیت پردازی، نه در دیالوگ‌نویسی و نه روایت داستان. قصه‌ی خطی و کم‌کشش‌اش را نمی‌تواند سرراست تعریف کند و به فلش‌بک‌هایی پناه می‌برد که کم‌ترین کمکی به ساختار فیلم و پیش‌برد قصه نمی‌کنند. اگرچه فلش بک‌ها قرار بوده که ما را درگیر ماجرا کنند و به شکل‌گیری و پرداخت شخصیت اصلی یاری بدهد، در عمل ناکام و ناکارآمد از کار درآمده‌اند.
پایان پیام/192
