پالتو شتری؛ ژانگولربازی با شرکت سهروردی و نیچه

دسته‌بندی: فرهنگی و هنری
تاریخ انتشار: ۱۳۹۷ بهمن ۱۴, یکشنبه ساعت ۸:۰۵۰ رأیبدون امتیاز
پالتو شتری؛ ژانگولربازی با شرکت سهروردی و نیچه

صندلی‌های سینما«سیمرغ» خودش به‌صورت پیش‌فرض، نصف حواس و چه‌‌بسا تمام حواس‌ مخاطب را برای تماشای فیلم می‌گیرد؛ خسته‌اش می‌کند و حتی از کت‌وکول می‌اندازد


شهرآرا آنلاین - قاسم فتحی| صندلی‌های سینما«سیمرغ» خودش به‌صورت پیش‌فرض، نصف حواس و چه‌‌بسا تمام حواس‌ مخاطب را برای تماشای فیلم می‌گیرد؛ خسته‌اش می‌کند و حتی از کت‌وکول می‌اندازد اما همه این‌ها را بگذارید کنار و حساب کنید اگر اولین فیلم جشنواره در این سینما مخاطبش را وحشی کند و به آستانه فروپاشی برساند، چه‌ می‌شود؛ اینکه فیلم‌هایی از این دست که با آثاری مثل «وای آمپول» و «عشقولانس» تفاوت آن‌چنانی ندارند، چرا باید در جشنواره پذیرفته شوند، درصورتی‌که می‌توانستند در بهترین فصل سال بدون هیچ اِن‌قُلتی اکران شوند و فروش خیلی خوبی هم نصیبشان شود اما «پالتو شتری» یک آبروریزی محض است؛ نیشگون محکمی از پهلوی مخاطبِ مادرمرده‌ای که پول داده و آن‌همه راه را آمده است تا یک فیلم متفاوت با حداقل انتظارات ببیند که خب، موفق نمی‌شود. عباس میرزایی، فیلم‌نامه‌نویسِ «گشت ارشاد» و «در مدت معلوم»، مثل تمام فیلم‌اولی‌ها ورودش را به سینما با اصطکاک و مشقت و تجربه‌گرایی سخت نکرده و در قدم اول به «ذوق همگانی مخاطب عام» اعتماد کامل کرده است؛ ذوقی که با دیدن قرِ کمر و رژ لب پُررنگ، راضی و خوشحال و مسرور همراه با خانواده از سالن سینما خارج می‌شود. «پالتو شتری» هم یک نمونه تمام‌وکمال از چنین ذائقه‌ متعالی‌ای است. گویی فیلم‌ساز می‌خواسته است به‌جای آن پالتوی تاناکورایی بدردنخور که معلوم نیست چه کارکردی در فیلم دارد، «کینه شتری» خودش را به روشن‌فکران و اهالی فلسفه نشان بدهد و ای‌ کاش که از پسِ همین نمایش کینه هم برمی‌آمد و توانایی زدن چنین طعنه بزرگی را داشت. شلیک بی‌امان اسامی فلاسفه از شیخ سهروردی تا نیچه و ارسطو و نمایش عقده‌های کودکی یکی از کاراکترها و حضور نامحسوس فروید و مارکس نه‌تنها هیچ کمکی به کف منطق روایی اثر نکرده، بلکه فیلم‌ساز را به مقام یک ژانگولر خنثی و متلک‌پران تنزل داده است. تقابل یک دانشجوی پرمدعای دکتری فلسفه با یک دیپلمه کتاب‌خوان و جدی می‌توانست خیلی بهتر از این‌ها باشد؛ پارادوکسی که مملو از موقعیت‌های بکر است اما عمدا یا سهوا اثر به‌سمتی می‌رود که دیگر آثار رفته‌اند و جواب گرفته‌اند و کوچک‌ترین ریسکی برای نمایش یک فضای جدید نکرده است. کتاب‌خوان دیپلمه همچنان با عینک گرد، ساده‌لوح و اخلاق‌مدار شخصیت‌پردازی شده است و آن دانشجوی فلسفه هم یک عصبانی وحشی و ضدزن. واقعیتش «پالتو شتری» آن‌قدرها جای بحث ندارد و اگر در غیر از زمان جشنواره اکران می‌شد، کسی خیلی کاری به کارش نداشت اما حالا که در دایره فیلم‌های بخش «نگاه نو» گنجانده شده است، آدم نمی‌تواند سکوت کند و راحت از کنار این ماجرا بگذرد.
اشتراک‌گذاری

این مطلب برای شما مفید بود؟

بازخورد شما به بهبود کیفیت مطالب کمک می‌کند.

در حال بررسی رأی شما...