بوی بهبود
از فراقت دلم از صبر و قرار افتاده.
که بر آیینه ی دل گرد و غبار افتاده.
گشته صید‌نظر بنده نوازت دل من.
تا به تیر مژه ات قصد شکار افتاده.
دل شوریده و مجنون صفتم در به درت.
گذرش مست به هر کوی و گذار افتاده.
سرم از بس که هوای غم عشقت دارد.
بی خود از خویش به پایت سر دار افتاده.
کنج میخانه ی دیدار، نگاهم عمری است.
غرق در حسرت یک لحظه خمار افتاده.
رخت پیری به تنم کرده فراقت بس که.
خرمن جان من از غصه شرار افتاده.
سحر از مشرق چشمت به جهان می تابد.
نفس این شب هجران به شمار افتاده.
«بوی بهبود ز اوضاع جهان می شنوم»*
عمر پاییز غمت دست بهار افتاده.
فاطمیه شده و شال عزا بر دوشت.
پای روضه چقدر حال تو زار افتاده.
زائر نیمه شب قبر غریب زهرا.
پیکر بی رمقت پای مزار افتاده.
رسول رشیدی راد(مجتبی)
*تضمین از شعر خواجه حافظ شیرازی
