حالا که پشت دریاهایی؛ باید برایت کاغذی بنویسیم و در بطری به دریا بیندازیم. اما ما نامه‌های خود را اینجا رها می‌کنیم؛ شاید به دستت برسد.
سخت است از تو گفتن... تو که دیگر در بین ما نیستی، مثل همه ما سرشار از درستی و اشتباه، قوت و ضعف، شادی و غم و سرشار از بیم و امید بودی. مثل ما در آینه دیگران، دنبال خودت می‌گشتی. در ما، در ستاره...
ببخش اگر آنقدر زلال نبودیم تا زیبایی‌هایت را چنان که بود نشانت دهیم. ببخش اگر ما خود نیز غبارآلود بودیم و خسته‌ترت کردیم.
حالا که دست تو کوتاه است، دست‌هایمان را به سمت تو دراز می‌کنیم و کلماتمان را نثار باد می‌گردانیم. اگر به دستت رسید، جان بده به واژه‌ها. مثل تمام نوشته‌هایت که هنوز در ستاره نفس می‌کشند و خواهند کشید.
شما هم چیزی بنویسید...
