به گزارش بهداشت نیوز به نقل از فرادید حیوانات هر روز انسانها را میکشند، اما همیشه آن حیواناتی نیستند که ما فکرش را میکنیم. مرگ میتواند از طریق آب، غذا، جنگل و سبزیجات ما را از پای درآورد. بسیاری از حیوانات، در مقایسه با آن حیواناتِ بسیار ترسناکی که میشناسیم، فقط به این دلیل ساده مرگبارند که انسانها در محلِ زیست آنها زندگی میکنند. این حیوانات از طریق زخمی کردن و بیمار کردن انسان باعث مرگ او میشوند. ما از شماره ۳۰ و حیوان کمتر مرگبار شروع میکنیم و به شماره ۱ که خطرناکترین است، میرسیم.

این خزندگانِ عظیمالجثه قطعاً منظره ترسناکی ایجاد میکنند، اما این حیوانات کمترین تعدادِ قربانیانِ انسانی را در سال به خود اختصاص دادهاند. تمساحها فقط ۳ انسان در سال میکشند. در حقیقت، تعداد انسانهایی که ممکن است از اصابت صاعقه در کشوری مثل آمریکا جان خود را از دست بدهند، از تعداد افرادی که در سال توسط تمساح شکار میشوند، بیشتر است. تمساحها در تمام طول زندگیشان رشد میکنند. اغلب تمساحهای نر بین ۸ تا ۱۰ فوت طول دارند، اما حتی تا ۱۵ فوت تا اواخر عمر هم میرسند.

گرگها برای زمانی طولانی بسیار بدنام بودند. آنها تقریباً در آمریکا منقرض شدند، آن هم به این دلیل که مردم آنها را میکشتند تا از شرشان خلاص شوند. گرگها برای گله مضر هستند، اما در طی سال آدمهای زیادی را نمیکشند. در ایالات متحده فقط یکی دو مرگ در سال در اثر حمله گرگها گزارش میشود که اغلب آنها نیز دچار هاری هستند. در عوض، صدها گرگ در سال در آمریکا توسط انسانها کشته میشوند. برخی اوقات گرگها برای این کشته میشوند که حیوانات گله فردی را شکار کردهاند، اما شکار گرگ باعث میشود سال بعد تعداد بیشتری از حیواناتِ گله شکارِ گرگها شوند. گرگها بسیار اجتماعی هستند، بنابراین کشتن آنها باعث ایجاد آشفتگی در ساختارِ گروه میشود و همین باعث میشود بیشتر از حد طبیعی حیوان شکار کنند.

درحالیکه فیلمهای متعددی حملات مرگبار کوسه را به نمایش گذاشتهاند، حملات کوسه بسیار نادر و مرگ ناشی از حمله کوسه بسیار نادرتر از آن است. هر سال در حدود ۶ تا ۱۰ نفر از حمله کوسه میمیرند، درحالیکه هر سال ۱۵۰ حمله کوسه اتفاق میفتد. کمتر از ۱۰۰ عدد از این حملات بیدلیل رخ میدهد. هر ساعت ۱۱۴۱۷ کوسه توسط مردم شکار میشوند. هر سال، بیش از ۱۰۰ میلیون کوسه در سال میمیرند.

درحالیکه کوسهها تعداد زیادی انسان در سال را نمیکشند، آنهایی که این کار را میکنند به چند گونه از کوسهها محدود میشوند. همه میدانند کوسههای سفید بزرگ میتوانند مرگآفرین باشند. آنها از هر نوعِ دیگری از کوسهها بیشتر حمله میکنند. در رتبه دوم کوسه ببری و کوسه گاوی قرار دارند. هر دو گونه تمایل دارند هر چیزی را بخورند، بنابراین گاهی انسانها را هم امتحان میکنند. گونههای دیگر فقط ۳۰ بار یا کمتر به انسانها حمله کردهاند. ۴۰۰ گونه کوسه یا حتی بیشتر از این تعداد، هرگز در طی میلیونها سالی که روی زمین زیستهاند به یک انسان هم صدمه نزدهاند.

علیرغم تبدیل کردن خرسها به تِدیهای بامزه، آنها همچنان در زمره ترسناکترین حیوانات جهان هستند. هر سال ۱۲ نفر از حمله خرسها صدمات شدید میبینند. این حملات شامل انواعی از خرس در سراسر جهان میشود - از خرس قهوهای در آمریکای شمالی تا خرسهای تنبل در هند.
بااینکه خرسهای تنبل اغلب از میوهها و حشرات تغذیه میکنند؛ از پرخاشگرترین نوع خرسها هستند. شاید این حد از پرخاشگری به این دلیل باشد که مجبورند ببرها را که گاهی اوقات آنها را میخورند، فراری دهند. خرسها بیشتر اوقات زمانی انسانها را میکشند که انسان و خرس به صورت تصادفی با هم روبرو میشوند، در این هنگام اگر خرس دارای توله باشد، وضعیت فوقالعاده خطرناک میشود.

عنکبوتها به احتمالِ زیاد یکی از ترسناکترین حیوانات روی زمین هستند؛ با این حال با مرگبارترین حیوانات فاصله زیادی دارند. عنکبوتهای مرگآور وجود دارند (خطرناکترین نوع عنکبوتها در استرالیا زندگی میکنند)، اما تعداد زیادی از انسانها را در سال نمیکشند. در آمریکا، در حدود ۷ نفر در سال از گزش عنکبوت، که یا بیوه سیاه است یا بیوه قهوهای، میمیرند.
از زمانی که پادزهر برای عنکبوتهای پشت قرمز و فانِل-وِب تهیه شده، هیچ استرالیاییای از نیش این دو نوع عنکبوت بسیار خطرناک نمرده است. در سال ۲۰۱۶، نخستین استرالیایی بعد از ۳۷ سال از نیش یک عنکبوت جان باخت. در حقیقت، بسیاری از گزشهایی که این عنکبوتهای سمی انجام میدهند آنقدر سمی نیست که بتواند یک فرد را از پای درآورد. اما بسیاری از مردم به خاطر نیش آنها بستری میشوند.

عنکبوتهای پرسهزنِ برزیلی سمیترین و مرگآفرینترین عنکبوتهای روی زمین شناخته شدهاند. ۸ نوعِ دیگر از عنکبوت وجود دارد که در گروه عنکبوتهای «قاتل» قرار میگیرند. هر ۸ گونه در برزیل هستند، اما برخی از آنها در سراسر آمریکای لاتین یافت میشوند. شباهت آنها به عنکبوتهایی که برای انسانها کمتر مضر هستند به قدری زیاد است که اغلب با آنها اشتباه گرفته میشوند.

برخی میگویند مورچهها در سال ۳۰ نفر را میکشند. بیش از ۱۰۰۰۰ گونه از مورچهها در جهان وجود دارد که بسیاری از آنها در جنگلهای گرمسیری هستند. مورچههای آتشین به گزشهای کشنده خود که منجر به حساسیت در انسانها میشود، معروفند. در آمریکا هر سال ۹ نفر از گزش این نوع مورچه جان خود را از دست میدهند. در جاهای دیگر جهان مورچههایی هستند که نیش سمی دارند و اگر مثلاً ۱۰۰ بار شما را نیش بزنند، میمیرید. مورچههای دِرایوِر، مانند آنها که در ایندیانا جونز ۴ وجود داشت، میتوانند یک انسان کامل را، در صورتی که در جای خود ثابت باشد، بخورند.

مورچۀ بولداگ خطرناکترین گونه مورچه در جهان است، زیرا این مورچه تهاجمی است و قربانیان خود را با زهر نیش میزند. این مورچهها چندین بار نیش میزنند و هر بار زهر را وارد بدن قربانی میکنند. درست مانند بسیاری از زهرآگینترین حیوانات جهان، این گونه نیز در استرالیا زندگی میکند. این مورچهها از انسان نمیترسند. اما فقط ۳ مرگِ ناشی از حمله این مورچه از سال ۱۹۳۶ گزارش شده است. اما نیش او به قدری سمی است که قربانی در عرض ۱۵ دقیقه خواهد مرد.

گاوها قطعاً به نظر ترسناک نمیآیند، اما اگر از آسمان سقوط کنند، حتماً تجدید نظر میکنید. پرش از پرتگاه فقط یکی از چندین راهی است که گاوها تا کنون از طریق آن انسانها را کشتهاند. برای مثال، بعضی اوقات سگها، گاوها را تحریک میکنند و ورود انسان به این ماجرا پایان خوشی ندارد. بقیه اوقات، گاوها هدفمند پرخاشگری و به انسانها حمله میکنند. دیده شده که گاوها به انسانها به شکلی گروهی حمله کردهاند.

اسبها هر سال ۲۰ نفر در آمریکا و تعدادی بیشتر را در استرالیا میکشند. آمار قربانیان حملات اسب حتماً در سراسر جهان بیشتر است. شاید تعجب کنید، اما تعداد افرادی که در استرالیا از حمله اسبها میمیرند بیشتر از تعدادی است که در اثر نیش مارها و عنکبوتها میمیرند.
بسیاری از این مرگها ناشی از افتادن از روی اسب است، پس سعی کنید در هنگام اسبسواری از روی آن سقوط نکنید (به همین سادگی!). برخی اوقات، اسبها به انسان حمله میکنند، اما این کار بسیار نادر است. صدها اسب هر سال در زمینهای مسابقه جانِ خود را از دست میدهند، زیرا بیشتر از حد توان به آنها فشار آورده میشود، پس شاید پرت کردن سوارکار به روی زمین عملی تلافیجویانه باشد.

شیرها هر سال بین ۷۰ تا ۱۰۰ نفر را میکشند، و فقط بعضی از آنها را میخورند. هر زمانی که این گربههای بزرگ طعم گوشت انسان را بچشند و عمداً انسانها را شکار کنند، به آنها شیرهای آدمخوار گفته میشود. این رفتار طبیعی نیست، اما دلایلی برای آن وجود دارد. برای مثال، در سال ۱۸۹۸ یک جفت شیر ۳۵ تا ۱۳۵ کارگرِ راهآهن را در کنیا کشتند. آنها را به ضرب گلوله کشتند، اما وقتی دانشمندان جمجههای آنها را دههها بعد مطالعه کردند، دلیل قانع کنندهای برای رفتارِ آدمخواری شیرها پیدا کردند. دندانها و آروارههای آنها آسیب دیده بود و آنها نمیتوانستند قربانیانِ اصلی خود را شکار کنند برای همین مجبور شدند! آدم بخورند.

مرگبارترین گربههای روی زمین، کوچکترین، اما وحشیترین گربههای پا-سیاه هستند که از گربههای خانگی کوچکترند. آنها قطعاً نمیتوانند انسانها را بکشند، اما از هر گربه دیگری روی زمین بیشتر شکار میکنند. این گربههای کوچک در ۶۰ درصد مواردِ شکار موفق هستند و در نتیجه هر شب بین ۱۰ تا ۱۴ جونده و پرنده را میکشند. ترسناکترین شیرها فقط در ۲۵ درصد موارد موفقیتآمیز عمل میکنند. گربههای پا -سیاه مجبورند هر شب مقدار زیادی غذا بخورند، چون بسیار کوچک هستند. جثه کوچک آنها متابولیسمشان را سریع و اشتهایشان را افزایش میدهد. این قاتلین کوچک در علفزارهای آفریقا زندگی میکنند.

در هند ببرها زیاد دور از مردم زندگی نمیکنند، آنها همسایگانِ ترسناکِ بغلی هستند. اما از آنجایی که زیستگاههای آنها کوچکتر شده است، ببرها در زیستگاههای کوچکتری زندگی میکنند که همین مسئله مشکلات بیشتری را ایجاد کرده است. در حدود ۱۰۰ نفر در سال از حمله ببرها میمیرند، اما این رقم بسیار متغیر است. ببرهای آدمخوارِ بدنامی تاکنون شناسایی شدهاند. برخی از آنها به این دلیل به سراغِ آدمها میروند که به دلیل جراحت - درست مثل شیرها - قادر به شکارِ غذای معمولِ خود نیستند یا نمیتوانند بر قلمرو خود کنترل داشته باشند. ببرها حیوانات قلمروطلبی هستند، برای همین اگر انسانها تصادفی وارد قلمرو آنها شوند، لاجرم توسط این حیوانات شکار میشوند.

در حدود ۱۰۰ نفر هر سال از نیشِ عروس دریایی جعبهای میمیرند، که این زهر به قدری است که میتواند ۶۰ نفر را بکشد. این مخلوقاتِ ۲۴-چشمیِ دریایی سم خود را وارد خونِ انسان میکنند که منجر به ایست قلبی میشود. البته در برخی موارد، افراد در اثر نیش بسیارِ دردناک این جانور دچار شوک شده و غرق میشوند. اما، بعضی از افرادی که به موقع به ساحل آورده و درمان میشوند، زنده میمانند. مرگبارترین عروس دریاییِ جعبهای در استرالیا زندگی میکند. اما تعدادی از آنها نیز در هاوایی و فلوریدا زندگی میکنند. این جانوران ۱۰ فوت طول دارند، بلندی آنها به خاطر ۱۵ شاخکِ طویل آنهاست.


کشندهترین زنبورها، زنبورِ قرمزِ عظیمالجثه است که در آسیا زندگی میکند. این زنبور، بزرگترین زنبور جهان و ۵ برابر بزرگتر از زنبور عسل است. این زنبورها نیشِ مرگبار دارند و میتوانند ۴۰ زنبور عسل را در یک دقیقه از بین ببرند. زهرِ زنبورِ قرمزِ آسیایی گلبولهای قرمزِ خونِ انسان را از بین میبرد و گاهی منجر به از کارافتادگی کلیهها و مرگ میشود. بسیاری در اثر حساسیت نسبت به نیشِ زنبور جان خود را از دست میدهند. فقط در ژاپن حدود ۴۰ نفر در سال از نیشِ این زنبورها جانِ خود را از دست میدهند. نیشِ این زنبور بسیار دردناک است و احساس فرو رفتن یک سوزنِ داغ را در پوست افراد ایجاد میکند.

کیپ بوفالو که همچنین به «مرگِ سیاه» و «بیوهکننده» معروف است، یکی از خطرناکترین شکارچیانِ بدنام آفریقاست. وقتی این بافالو زخمی میشود، فرار میکند؛ البته بعضی اوقات نیز دور میزند و به سمتِ ضارب حملهور میشود. به نظر میرسد آنها از اینکه تیر خوردهاند ناراحت هستند، اما این فقط یک حدس است.

آمار دقیقی درباره اینکه پلنگها چند نفر در سال را میکشند، وجود ندارد؛ اما برخی آمارها نشان میدهد که این تعداد به صدها نفر در سال میرسد. پلنگها هم مانند شیرها و ببرها برخی اوقات آدمخوار میشوند. مثالهایی از این اتفاق در تاریخ وجود دارد. برخی پلنگها فقط ۱۰۰ نفر را به تنهایی کشتهاند. وقتی نوبت به گربههای بزرگ میرسد، مرگ انسانی در سال بسیار متغیر میشود. بعضی اوقات این گربهها آدمخوار نیستند و مرگِ انسان ناشی از ورود تصادفی به قلمرو آنهاست. مثل ببرها، پلنگها هم بیشتر در هند قربانی میگیرند.

گوزنها به خشونت معروف نیستند، اما میتوانند تا ۲۴۰ نفر (و حتی بیشتر) را در سال بکشند. بسیاری از این مرگها ناشی از تصادف ماشین است، زیرا گوزنها یک عادتِ بامزه دارند و آن اینکه علیرغم اینکه ماشینی با سرعت زیاد در حال عبور از جاده است، آنها ناگهان وسطِ جاده میپرند. البته، این ما هستیم که با جاده کشیدن وسطِ زیستگاه این حیوانات، آنها را گیج کردهایم. آنها فرصتِ کافی نداشتهاند تا خودشان را با محیطِ زیستِ جدید خود انطباق دهند. در تصادفات جادهای، گوزنها خودشان هم قربانی هستند.

کودو نیز نوعی گوزن آفریقایی است که درست مانند گوزنهای دیگر عامل تصادفات جادهای و مرگ خودش و انسانهاست.

اگر دامبو یک شخصیت در فیلمهای دیسنی نبود، قطعاً انتظار داشتیم که مادرش، خانمِ جامبو، آدمهایی که فرزندش را اذیت و آزار میکنند، بکشد. فیلها هر سال ۵۰۰ نفر را میکشند، اما تعداد حملات فیلها به انسانها رو به افزایش است. خاستگاهِ فیلها رو به نابودی است، برای همین انها مجبورند بیشتر از قبل نزدیک انسانها ظاهر شوند.

اسبهای آبی قلمروطلب و بزرگ هستند (وزن آنها به ۶۰۰۰ پوند هم میرسد) برای همین، تهدید بزرگی برای انسانها هستند. هر سال حدود ۵۰۰ مرگ به دست این اسبهای آبی رقم میخورد. این حملات اغلب به دلیل نزدیک شدن انسانها به قلمرو حیوان و اذیت کردن بچههای آنها انجام میگیرد. آنها انسان را میگیرند او را به داخل دریاچه میکشند و اغلب سر او را گاز میگیرند. متأسفانه، بسیاری از آنها خاستگاههای خود را از دست دادهاند و مجبورند در نزدیکی انسانها زندگی کنند. اما انسانها هم بسیاری از آنها را میکشند.

این جانوران زشت و خزنده هستند و هیچکسی از آنها خوشش نمیآید، اما کرمهای نواری تقریباً ۷۰۰ نفر را در سال آلوده میکنند. سلاح مرگبار آنها بیماریِ «سیستی سرکوزیس» است که از طریقِ مدفوع انسان انتشار میابد. آنها هم خطرناکند و هم بهشیوهای ترسناک عمل میکنند. مرگِ ناشی از کرم نواری در سراسر جهان رخ میدهد، اما در روستاهای کشورهای در حال توسعه بیشتر است.

دستیابی به آمار دقیق کار آسانی نیست، اما به صورت تخمینی میتوان گفت: هر سال ۱۰۰۰ نفر توسطِ کروکودیلها کشته میشوند. باید گفت: تعداد بیشتری از حملات کروکودیل هم گزارش نمیشوند. کروکودیلها میتوانند بسیار خطرناک باشند، چون میتوانند در سکوت در کنار ما زندگی کنند و در چشم بهم زدنی قربانی خود را ببلعند. بسیاری از این حملات در آفریقا رخ میدهد؛ برای همین کروکودیلها عنوانِ خطرناکترین حیواناتِ عظیمالجثه آفریقا را از آنِ خود کردهاند.


عقربِ دِث استاکر که با عنوانِ عقربِ زردِ بیابانی خاورمیانه نیز شناخته میشود، یکی از سمیترین انواع عقرب است. این عقرب در بیابانهای خاورمیانه زندگی میکند و شبها به شکار کرم و هزارپا مشغول است. عقربها به محضِ پیدا کردنِ طعمه آن را نیش میزنند و فلج میکنند. عقرب همه زهرش را یکباره وارد بدنِ قربانی نمیکند. تحقیقات نشان میدهد که ۰.۲۵ میلیگرم (کمتر از یکصدمِ اُنس) از زهر این عقرب میتواند یک موشِ ۲ پوندی را از پای درآورد. البته به سختی میتوان ظرفیت زهر را اندازهگیری کرد؛ زیرا نمیتوان این زهر را روی انسانها آزمایش کرد. از طرفی، حیوانات متفاوت زهر را برای مصارف متفاوت تولید میکنند، برای همین سخت بتوان شدت عملِ زهر را با هم مقایسه کرد.

این کرمهای کوچکِ چندشآور مسئولِ مرگِ سالانه ۴۵۰۰ نفر هستند. آنها عاملِ بیماریِ آسکاریاسیس در جهان هستند، اما بیشتر این مرگها در کشورهای در حال توسعه و در هوای گرم و مرطوب رخ میدهد. آسکاریاسیس به دلیلِ رعایت نکردن بهداشت منتشر میشود. این کرم در روده کوچک ساکن است و هیچ علامتی ندارد و از طریق تخمریزی در مدفوع انسان منتشر میشود.

مگس تتسه در مناطق روستایی آفریقا زندگی میکند و بیماری خواب را منتشر میکند. کمتر از ۵۰۰۰ مرگِ ناشی از این نوع مگس در سال گزارش میشود، اما تعدادِ واقعیِ مرگ مشخص نیست. بعلاوه، احتمالاً تعداد بیشتری انسان از آنچه که میدانیم دچار این بیمار میشوند. بیماری خواب درمان میشود، اما برخی از مردم به درمان دسترسی ندارند. خبر خوب این است که تعداد افراد مبتلا به این بیماری هر سال رو به کاهش است. در سال ۱۹۹۸، در حدود ۴۰۰۰۰ نفر از این بیماری مردند.


در حدود ۲۵۰۰۰ تا ۳۵۰۰۰ نفر در سال توسطِ بهترین دوستانشان کشته میشوند. بسیاری از این مرگها ناشی از بیماری هاری است؛ بنابراین نمیتوانید فقط آن را به گردنِ سگها بیندازید. اما باید گفت: هاری بیماری قابلِ پیشگیری است. سگها را میتوان در مقابلِ هاری واکسینه کرد، اما در آفریقا، آسیا و آمریکای لاتین سگهای ولگرد زیادند و دامپزشک کم. فرقی نمیکنید ساکن کجا هستید، اگر سگ دارید، باید آن را واکسینه کنید.

میدانید جانورانی که در نامشان کلمه «خون» وجود دارد، خطرناکند. کپلک خون نوعی کرمِ انگلی به نامِ شیستوزومه، است که بیماری شیستوزومیازیس (تب حلزون) را ایجاد میکند. کپلکها دز حلزونهای آب شیرین زندگی و رشد میکنند، اما میتوانند از طریق آب آلوده به بدن انسان راه پیدا کنند. این جانوران از طریق مجاری باز مانند دهان وارد بدن انسان نمیشوند بلکه از طریق پوست به بدن وارد میشوند. آنها در بدن انسان در کبد، رگها و مجاری اداری ساکن میشوند. کرمها در بدن انسان تخمریزی میکنند و از طریقِ مدفوعِ انسان گسترش پیدا میکنند.

درحالیکه حلزونهای آب شیرین از طریقِ کپلک خون انسانها را ناخواسته از پا درمیآورند، برخی از حلزونها به شدت زهرآگین هستند. حلزونهای مخروطیِ دریایی دندانهای پر از زهر خود را در درون گوشتِ ماهی فرو میکنند تا آن را از حرکت بازدارند. این زهر ماهی را فلج میکند تا حلزون بتواند در کمال آرامش آن را ذره ذره بخورد. دندانِ حلزونِ مخروطی آنقدری تیز هست که بتواند از لباسِ شنای غواصان نیز عبور کند، برای همین در هنگام شنا باید مراقب آنها بود.

مارها قطعاً به ترسناکی معروفند. برخی مردم میگویند مارها هر سال ۵۰۰۰۰ نفر را میکشند، اما این رقم ممکن است تا ۲۰۰۰۰۰ نفر نیز برسد. نمیشود با نیشِ زهرآگین مار شوخی کرد. از میانِ همه انواع مارها، مارهای تایپان یکی از بدترین انواع هستند. تایپانِ درونمرزی (اینلند)، فقط با یک گزش میتواند ۱۰۰ نفر را بکشد، البته برای این کار باید بتواند ۱۰۰ نفر را همزمان نیش بزند.
تایپان بیشتر در استرالیا زندگی میکند، اما این مار در هند مشکلآفرینتر است. این مارها در آفریقا، آمریکای لاتین، پاکستان، افغانستان و شرق آسیا نیز تهدید محسوب میشوند. در استرالیا تاکنون، فقط چند نفر از نیش این مار جان باختهاند، اما تعداد زیادی بستری شدهاند. البته مارهای دیگر مانند کبرا، افعی و کِریِت نیز مارهای بیآزاری محسوب نمیشوند.

تایپانِ درونمرزی سمیترین ماری است که تاکنون شناخته شده است. حجم زهر این مار زیاد نیست، اما همین مقدار برای از پای درآوردن پستانداران بسیار قدرتمند است. این مارها در صحراهای استرالیا، جاییکه انسانها کمتر اطراف آنها پیدا میشوند، زندگی میکنند. اما وقتی احساسِ خطر کنند، چند بار پشتِ سر هم نیش میزنند.
مار تایپان سم نوروتوکستین تولید میکند که میتواند باعث لکنت زبان، تشنج و ناتوانی در کنترل اعضای بدن شود. زهر این مار همچنین حاوی هِموتوکسین است که میتواند به خونریزی داخلی بینجامد. اما اغلب افرادی که توسط این مار گزیده شدهاند، توانستهاند از عهده آن بربیاند و جان سالم به در ببرند. البته باید افزود اغلب افرادی که توسط این مار گزیده شدهاند، آنهایی بودهاند که طی مراسمی خاص این مار را در دستان خود نگه داشته بودند. حملات این مار همیشه هم به صورتِ شبیخون و ناگهانی نیست.

پشهها احتمالاً کوچکترین جانوران این فهرست، اما حقیقتاً ترسناکترین آنها هستند. هر سال در حدود ۷۲۵۰۰۰ نفر در اثر نیش پشه که منجر به انتقال بیماریهایی مانند مالاریا، تب دنگی، تب زرد و آنسفالیت میشود، جان خود را از دست میدهند. در حدود ۳۰۰۰ گونه از پشه تاکنون شناسایی شده که بسیار بیشتر از تعدادِ گونههای اولیه است. این پشهها بیشترین تعداد قربانیان خود را از صحرای آفریقا، آسیا و آمریکای لاتین میگیرند.

اگرچه مرگِ ناشی از پشه مالاریا، با تمهیداتی نظیر استفاده از پشهبند، پشهکشها و سایر روشها، به نصف کاهش پیدا کرده بود، اما در سالهای اخیر – به دلیل کاهشِ بودجه برای اجرای اقدامات پیشگیرانه و مقاومت پشه در مقابل پشهکشهای رایج – این آمار دوباره افزایش یافته است. برای مبارزه با این قاتل، دانشمندان به دنبال تهیه واکسن مالاریا هستند. البته یک مانع بزرگ بر سر راه ساختِ واکسنِ مالاریا این است که حتی اگر این بیماری را بگیرید، در مقابل آن مصون نیستید.

همانطور که احتمالاً در تلویزیون هم دیدهاید، انسانها هر سال تعداد زیادی انسان را میکشند. تحقیقات نشان میدهد میزان جرایم در کشورهای غربی به طرز وحشتناکی افزایش یافته و انسانها هر سال ۴۳۷۰۰۰ از همنوعان خود را به قتل میرسانند. اما اگر تعداد کشتهشدگان در جنگها را هم به آن بیفزایید، تعداد مرگ و میر افزایش میابد: در سال ۲۰۱۷ در حدود ۱۳۵۰۰۰ نفر در جنگها کشته شدند.