همانجایی که دارد می تراشد...
صندلی شان را گذاشته بودند و با تکیه بر عصایشان به مرقد آیت الله بهجت، استادشان نگاه می کردند.
وقتی نگاهشان کردم در چشمانشان دلتنگی موج میزد...
گویی همین دیروز بود که در کنار استاد بودند... و دلشان برای آن دوران تنگ شده.
بعد از دقایقی از جایشان بلند شدند و آماده رفتن...
به ایشان گفتم حاج آقا دعا کنید برای ما.
ایشان فرمودند: "منِ پر گناه برایتان دعا کنم!؟"
آری الگوی ما کسانی هستند که بدون هیچ ادعایی در عین بزرگی و عزت، خود را کوچک می شمارند....
