تحلیل فنی RB18: تهاجمی، نبوغ آمیز، جسورانه

فرمول یک ایران – زمانی که ردبول در مراسم رونمایی از اتومبیل جدید خود RB18، فقط به نمایش یک Show car بسنده کرد و کمی بعد نیز تصمیم گرفت تا از تست Shakedown ویدئویی ریلیز نکند، می شد حدس زد که ممکن است آدرین نیوی دوباره ایده ای انقلابی خلق کرده باشد.

در این صورت منطقی بود که ردبول، حداقل تا فرا رسیدن تست های پیش فصل، تا حد امکان محافظه‌کاران پیش رود. اما سرانجام در روز اول تست های پیش فرض در بارسلونا، ردبول سریع بود و مکس فرستپن با سبک رانندگی جدید، اولین راننده ای بود که توانست در این پیست 100 دور را کامل کند.

نکته ی جالب روز اول تست های پیش فصل در خصوص ردبول، در این موضوع خلاصه می شد که بلاخره دلیل پنهان کاری این تیم مشخص شد.

طراحی خاص Side pod اتومبیل RB18 باعث می‌شود تا Floor و Side pod پیش از این که در انتهای اتومبیل به هم برسند، به شکل جانبی از یکدیگر جدا شوند… و این تنها یکی از مواردیست که طراحی جسورانه ی تیم ردبول را متمایز می سازد.

البته همه می‌دانیم که طراحی اگرسیو و غیرمتعارف لزوماً به این معنی نیست که شما سریع ترین اتومبیل را در اختیار دارید. اما باز هم ترکیب تیم طراحی نیوی و ردبول، مهر تاییدی خواهد بود بر این مسئله که اتومبیل جدید تاثیر زیادی بر عصر جدید فرمول یک خواهد گذاشت.

RB18 ویژگی های متمایز زیادی در جلو، وسط و انتهای خود دارد و این نکته دقیقاً همان بازخوردی است که از آدرین نیوی در برخورد با قوانین جدید انتظار می رود.

اما این قسمت جلویی Side pod هاست که پیش از هر چیز در این اتومبیل جلب توجه می کند. ورودی رادیاتور در جلوی Side pod کاملاً مستطیلی است و تقریباً تا حدی که مقررات جدید اجازه می‌دهد، از حداکثر مساحت مجاز برخوردار است؛ این در حالیست که حداقل ارتفاع نیز برای این بخش در نظر گرفته شده است.

همچنین قسمت پایینی آن به وسیله یک Leading Edge که در جلوی ورودی هوا قرار گرفته، به ادامه ی Side pod متصل می‌شود و تاثیر آندرکات را افزایش می‌دهد.

البته هنوز جزئیات این قسمت تمام نشده… چرا که تیم ردبول یک باله (Fin) بالاتر از ورودی هوا قرار داده که با تفسیر قوانین جدید کاملا مجاز بوده و می شود از آن به عنوان پایه آینه هم دفاع کرد.

همه ی این نکات به ردبول اجازه می‌دهد تا ظاهر منحصر به فرد RB18 را با آندرکات های تهاجمی که Side pod را از Floor اتومبیل جدا می کند، خلق کند.

از لحاظ آیرودینامیکی این آندرکات تهاجمی، Side pod را تقریباً به دو قسمت تقسیم کرد و پس از ایجاد داون واش (Downwash) مجدداً Side pod و Floor در انتهای اتومبیل به یکدیگر وصل می شوند. به طور کلی می توانیم بگوییم که این یک نسخه جمع و جورتر یا فشرده تر از نسخه ی مشابه در فراری است.

همچنین قطعه ای در قسمت خارجی Floor تعبیه شده که انحنای رو به بالا دارد. این مورد غیر معمول نیست، اما تفسیر ردبول یکی از بهترین برداشت ها از قوانین جدید است. این بخش باریک می‌شود و در نهایت Vortex یا گردباد ایجاد می‌کند.

در انتهای اتومبیل، طراحی جمع و جور پاوریونیت هوندا خودنمایی می‌کند. پکیج خنک کننده به طور متمرکز با یک Air Box بزرگ که جریان هوای خنک را جذب می‌کند، تغذیه می شود. همین طور جریان هوای خروجی، از محفظه ای در پشت Side pod خارج می شود.

در همین راستا، در روز اول تست های پیش فصل، شاهد اتومبیل RB18 با دو مدل متفاوت از سطوح خنک کننده بودیم. تکنسین‌های ردبول بعد از ظهر روز اول بدنه Engine cover را طوری تغییر دادند که با افزایش دمای محیط، دریچه های خنک کننده که قبلا پوشیده شده بودند در معرض دید ما قرار گرفت.

چنانچه از بغل به اتومبیل نگاه کنیم، نسبتاً ناگهانی به محدوده بطری کوکاکولا می‌رسیم. این محدوده به طور بالقوه جریان هوای بیشتری جذب می کند که عمده ی آن توسط لاستیک های عقب جابجا شده و همین زبان طراحی احتمالاً به vane های چرخشی روی داکت های ترمز عقب، اجازه می دهد تا بازدهی بیشتری داشته باشند.

سیستم تعلیق عقب Push rod طراحی شده است. ریپلِ گیربکس نیز از پایه ی باریک جناغ عقب فاصله گرفته و مهندسین ردبول ظاهرا به دنبال راه حل اساسی تری رفته اند.

بال عقب به وسیله ی یک پایه مرکزی به بالای اگزوز متصل شده. اما یکی از جذاب ترین قسمت های RB18 انتهای اتومبیل و Beam wing دو قسمتی زیر بال عقب و بالای دیفیوزر است، که به نوعی ویژگی بسیار متمایز بعدی اتومبیل محسوب می‌شود.

اگر دقیق تر طراحی Beam wing را بررسی کنیم، مشخصات متوجه می‌شویم که ردبول mainplane این قسمت را به سمت عقب توسعه داده، تا به طور موثر تاثیرات آیرودینامیکی قسمت بالای دیفیوز را افزایش دهد. قطعه ای که می‌شود آن را مستقیماً به عنوان نوع جدیدی از دیفیوزر های دوگانه یا Double Diffuser ها توصیف کرد.

صرفاً نه به خاطر اینکه فقط یک Flap جدید با فرمی خاص به انتهای اتومبیل اضافه شده؛ بلکه به این خاطر که این قطعه مستقیما ارتفاع و تاثیر دیفیوزر را افزایش می‌دهد.

اما به سراغ بال جلوی RB18 بریم

همانطور که می بینید، بین دو اِلمان اصلی جلوی اتومبیل یعنی بال جلو و دماغه شکافی وجود دارد. بخش میانی بال جلو کمی پایین تر می آید و این سازه را تا جایی که مقررات اجازه می‌دهند، به سطح زمین نزدیک می کند.

شکل کلی بال جلو به خودی خود نسبتاً یکنواخت می باشد و در حد فاصل بین دو طرف با جلو، تغییر شکل کمی اتفاق می‌افتد. تنظیم کننده های Flap در زاویه ای خاص تنظیم شده، که فلسفه نهایی آن، ایجاد گردباد ها یا Vortex های کنترل شده‌ایست که در نهایت به سمت زیر Floor هدایت می‌شوند.

این اتفاق دقیقا مشابه گردباد Y250 است که پس از تغییر قوانین فصل ۲۰۰۹ در فاصله ۲۵۰ میلیمتر از بخش خنثیِ مرکزی اتومبیل، که هیچ دانفورسی توسط این بخش نباید تولید شود، ایجاد می‌شود.

همچنین ردبول از بیشترین ارتفاع دماغه ی اتومبیل بین سایر تیم‌ها برخوردار است. در این ناحیه ما بیشترین تفاوت را بین اتومبیل های تیم های مختلف می بینیم. در ظاهر به نظر می رسد که آدرین نیوی تمام تلاش خود را برای به حداکثر رساندن فضای عبور جریان هوا، در زیر دماغه ی RB18 انجام داده.

در همین حین مهندسین ردبول سعی کردند تا با انحنای ملایم و رو به بیرون Endplate کمی Outwash یا بهترین معادل فارسی آن هوای بیرون رانش، ایجاد کند.

اما پشتِ بال، سیستم تعلیق جلو، Pull rod است؛ که این مسئله نیز از بسیاری جهات با سایر تیم ها متفاوت می باشد. این مورد یک نسخه پیچیده تر یا به نوعی افراطی تر، از طراحی Suspension جلوی آلفارومئو می باشد، که به نظر می‌رسد با افزایش سرعت خودرو و نزدیک شدن یا Compress شدن اتومبیل به زمین باعث افزایش قدرت مانور آن می‌شود.

طبق قوانین جدید دیگر نمی‌توانید با Steering Lock این کار را انجام دهید. در عوض علم هندسه اینجا به داد ردبول رسیده. ارتفاع متفاوت پایه های جلو و عقب جناغ ها، این فرصت را ایجاد می‌کند.

به لطف Ground effect تونل‌های ونتوری، استفاده از Leading Edge یا لبه حمله در Side pod ها طبق قوانین جدید ضروری است؛ اما طراحی ردبول نسبتاً ساده و یکنواخت می باشد.

RB18 دو Vane از چهار Vane مجاز در قسمت بیرونی تونل ونتوری قرار دارد، که از گوشه ی پایینی Floor شروع می شود.

Vane بیرونی هوای آشفته ی تایر ‌های جلو را مدیریت کرده و Vane داخلی که مکمل آن است، جریان هوا را به زیر Floor هدایت می‌کند. دو Vane دیگر هم در ورودی تونل ونتوری قرار گرفته اند تا جریان هوا را بهینه کنند.