مدت‌هاست که جشنواره‌های فیلم به محملی برای سیاه‌نمایی علیه ایران از سوی برخی بازیگران ایرانی تبدیل شده است و آن‌ها برای دریافت حمایت یا گرفتن رانت، وارونه‌نمایی را در دستور کار خود دارند. جدیدترین نمونه‌اش هم دروغ بزرگ ترانه علیدوستی درباره شنای بانوان در ایران است.
سینمای ایران در جشنواره‌های بین‌المللی فیلم معمولاً حضور متفاوتی داشته است و با فیلم‌هایی در این محافل هنری حضور می‌یابد که اکثراً معرف جامعه ایران و حال و هوای ایرانیان نیست. این فیلم‌ها که اصطلاحاً «فیلم‌های جشنواره‌ای» نامیده می‌شود، معمولاً با مقادیری روشنفکری، سیاه‌نمایی یا زیرسؤال بردن قوانین اسلامی همراه است و به همین دلیل، از سوی جشنواره‌های خارجی با اقبال مواجه می‌شود.
نمونه‌هایی که پیش از این در آثار بهمن قبادی، جعفر پناهی و محمد رسول‌اف وجود داشت. طی ماه‌های اخیر هم فیلم‌هایی از این دست در جشنواره‌های خارجی حضور یافت که فیلم بهتاش صناعی‌ها (قصیده گاو سفید) و علی عسگری (تا فردا) را می‌توان از جمله آن‌ها دانست و جدیدترینش فیلم سحر مصیبی (اورکا) است.
یک وجه دیگر حضور فیلم‌های ایرانی در جشنواره‌های غربی، الصاق شدن کارگردان و بازیگران به فیلم برای تکمیل پازل ضد ایرانی و وارونه نماست. به این معنا که وقتی فیلم به دلیل رد شدن از فیلترهای وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، امکان بیان عریان مفاهیم مورد پسند غربی‌ها را ندارد، کارگردان یا بازیگر وارد صحنه می‌شود و در نشست خبری یا حاشیه جشنواره، سخنانی در تخریب وجهه ایران بیان می‌کند.
سلبریتی‌ها با علم به اینکه پس از گسترش شبکه‌های اجتماعی، سخنانشان در رسانه‌های غیر ایرانی در رسانه‌های رسمی و غیر رسمی داخلی هم بازنشر می‌شود، باز هم از بیان اظهارات غیر واقعی‌شان ابایی ندارند. این خوش‌خدمتی و خوش رقصی معمولاً دلایل پشت‌پرده‌ای دارد که دریافت حمایت مالی، تمدید پاسپورت آمریکایی و ... از جمله آن‌هاست و نهایتاً با تلطیف مواضعشان یا اشاره به اشتباه مترجم، از تبعات داخلی سخنان خود فرار می‌کنند!
در جدیدترین نمونه، ترانه علیدوستی که در سی و هفتمین جشنواره «سانتا باربارا» در آمریکا حضور دارد، با طرح ادعای دروغین درباره ممنوعیت شنای زنان در ایران گفت: نام فیلم ما «اورکا»ست و درباره یک خانم ورزشکار که سه رکورد در کتاب گینس به نام خود ثبت کرده است اما در کشورش هویت ورزشی ندارد؛ چون شنا برای زنان به صورت رسمی در ایران ممنوع است!
پس از این اظهارات غیرواقعی از سوی خانم بازیگر، علاوه بر کاربران شبکه‌های اجتماعی که مسابقات مختلف شنای بانوان را به این بازیگر یادآور شدند، «شهرناز ورنوس» نایب‌رئیس بانوانِ فدراسیون شنا هم از او دعوت کرد تا به عنوان مهمان، به تماشای مسابقات شنای رکوردزنی زنان بنشیند که در روزهای ۱۹ و ۲۰ اسفند برگزار می‌شود.
علیدوستی در واکنش به اعتراض کاربران و ورزشکاران به سخنانش، با انتشار یک استوری در صفحه شخصی خود نوشت: «ممنوعیت شنا در عرصه‌های رسمی و بین‌الملل برای زنان ایرانی، نظر شخصی من نیست. داستان فیلم اورکاست که وقایع و دیالوگ‌ها و قوانین وضع شده در آن، مستند و مبتنی بر واقعیت است. ماجرای این ممنوعیت، ماجرای زیست قهرمانانی است مثل الهام اصغری...»
الهام سادات اصغری در سال ۱۳۹۸ موفق شد بیش از ۵ هزار و ۵۰۰ متر با دستان بسته شنا کند و رکورد بزند. او توانست این موفقیت را در کتاب رکوردهای گینس ثبت کند. اصغری گفته بود: توانستم با حفظ پوشش اسلامی مانتو، شلوار و مقنعه رکوردهایم را به ثبت برسانم؛ گرچه با این نوع لباس ها ۶ کیلو به وزنم اضافه می‌شد.
سینمای ایران در جشنواره‌های بین‌المللی فیلم معمولاً حضور متفاوتی داشته است و با فیلم‌هایی در این محافل هنری حضور می‌یابد که اکثراً معرف جامعه ایران و حال و هوای ایرانیان نیست. این فیلم‌ها که اصطلاحاً «فیلم‌های جشنواره‌ای» نامیده می‌شود، معمولاً با مقادیری روشنفکری، سیاه‌نمایی یا زیرسؤال بردن قوانین اسلامی همراه است و به همین دلیل، از سوی جشنواره‌های خارجی با اقبال مواجه می‌شود.
نمونه‌هایی که پیش از این در آثار بهمن قبادی، جعفر پناهی و محمد رسول‌اف وجود داشت. طی ماه‌های اخیر هم فیلم‌هایی از این دست در جشنواره‌های خارجی حضور یافت که فیلم بهتاش صناعی‌ها (قصیده گاو سفید) و علی عسگری (تا فردا) را می‌توان از جمله آن‌ها دانست و جدیدترینش فیلم سحر مصیبی (اورکا) است.
یک وجه دیگر حضور فیلم‌های ایرانی در جشنواره‌های غربی، الصاق شدن کارگردان و بازیگران به فیلم برای تکمیل پازل ضد ایرانی و وارونه نماست. به این معنا که وقتی فیلم به دلیل رد شدن از فیلترهای وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، امکان بیان عریان مفاهیم مورد پسند غربی‌ها را ندارد، کارگردان یا بازیگر وارد صحنه می‌شود و در نشست خبری یا حاشیه جشنواره، سخنانی در تخریب وجهه ایران بیان می‌کند.
سلبریتی‌ها با علم به اینکه پس از گسترش شبکه‌های اجتماعی، سخنانشان در رسانه‌های غیر ایرانی در رسانه‌های رسمی و غیر رسمی داخلی هم بازنشر می‌شود، باز هم از بیان اظهارات غیر واقعی‌شان ابایی ندارند. این خوش‌خدمتی و خوش رقصی معمولاً دلایل پشت‌پرده‌ای دارد که دریافت حمایت مالی، تمدید پاسپورت آمریکایی و ... از جمله آن‌هاست و نهایتاً با تلطیف مواضعشان یا اشاره به اشتباه مترجم، از تبعات داخلی سخنان خود فرار می‌کنند!
در جدیدترین نمونه، ترانه علیدوستی که در سی و هفتمین جشنواره «سانتا باربارا» در آمریکا حضور دارد، با طرح ادعای دروغین درباره ممنوعیت شنای زنان در ایران گفت: نام فیلم ما «اورکا»ست و درباره یک خانم ورزشکار که سه رکورد در کتاب گینس به نام خود ثبت کرده است اما در کشورش هویت ورزشی ندارد؛ چون شنا برای زنان به صورت رسمی در ایران ممنوع است!
پس از این اظهارات غیرواقعی از سوی خانم بازیگر، علاوه بر کاربران شبکه‌های اجتماعی که مسابقات مختلف شنای بانوان را به این بازیگر یادآور شدند، «شهرناز ورنوس» نایب‌رئیس بانوانِ فدراسیون شنا هم از او دعوت کرد تا به عنوان مهمان، به تماشای مسابقات شنای رکوردزنی زنان بنشیند که در روزهای ۱۹ و ۲۰ اسفند برگزار می‌شود.
علیدوستی در واکنش به اعتراض کاربران و ورزشکاران به سخنانش، با انتشار یک استوری در صفحه شخصی خود نوشت: «ممنوعیت شنا در عرصه‌های رسمی و بین‌الملل برای زنان ایرانی، نظر شخصی من نیست. داستان فیلم اورکاست که وقایع و دیالوگ‌ها و قوانین وضع شده در آن، مستند و مبتنی بر واقعیت است. ماجرای این ممنوعیت، ماجرای زیست قهرمانانی است مثل الهام اصغری...»
الهام سادات اصغری در سال ۱۳۹۸ موفق شد بیش از ۵ هزار و ۵۰۰ متر با دستان بسته شنا کند و رکورد بزند. او توانست این موفقیت را در کتاب رکوردهای گینس ثبت کند. اصغری گفته بود: توانستم با حفظ پوشش اسلامی مانتو، شلوار و مقنعه رکوردهایم را به ثبت برسانم؛ گرچه با این نوع لباس ها ۶ کیلو به وزنم اضافه می‌شد.
