حجت الاسلام «ابوالفضل ساجدی» در گفت و گو با خبرنگار اندیشه خبرگزاری شبستان گفت:محدودیت‌های انسان در مسیر کمال و هدایت الهی به دو دسته (بینشی و گرایشی) قابل تقسیم است.
این عضوهیت علمی موسسه آموزشی پژوهشی امام خمینی(ره) اظهار کرد: هدایت انسان در گرو انسان شناسی و جهان شناسی جامع و درک نوع تاثیر و تاثر میان روح و بدن و نیز درون و برون انسان است. عقل به رغم توانایی‌های خود، در درک این مسیر کاستی هایی دارد.
وی تصریح کرد: تعقل، وجود ساحت غیر مادی انسان (روح) را اثبات می کند اما از درک تفصیلی جزییات رابطه روح و بدن عاجز است. عقل، وجود خدا و حیات پس از مرگ را اثبات می کند اما از درک تفصیلی رابطه میان رفتارهای دنیوی ما با جهان آخرت بی اطلاع است. به عبارت دیگر اصل وجود عالم غیب را عقل درک می کند اما از نوع رابطه آن با عالم شهود اطلاع کافی ندارد.
حجت الاسلام ساجدی در ادامه افزود: بدین ترتیب، نقش عقل در مسیر کمال و هدایت الهی، درک ضرورت حرکت در این راه و آگاهی اجمالی از برخی ابعاد آن است اما نسبت به جزییات تفصیلی مسیر، دانش لازم را ندارد. او مانند کسی است که می خواهد به قله دماوند برسد. چنین شخصی از دور هم می تواند این قله را ببیند و به سمت آن حرکت کند اما اگر از کوهپیمایان ورزیده برای جزییات کوتاهترین و کم خطرترین مسیر حرکت به قله کمک نگیرد ممکن است وقت و نیروی زیادی را هم صرف کند اما به قله نرسد و چه بسا در میانه راه، هلاک شود.
این عضوهیت علمی موسسه آموزشی پژوهشی امام خمینی(ره) بیان کرد: قرآن در بیان فلسفه نبوت، ناظر به نقش بینشی بی بدیل وحی می فرماید: «وَ یعَلِّمُکُم مَّا لَمْ تَکُونُوا تَعْلَمُونَ» به شما تعلیم می دهد آنچه را که هرگز نمیدانستید." (بقره:151)
