آخرین شعر شاملو
نخستین که در جهان دیدم
از شادی غریو بر کشیدم :
«من ام، آه
آن معجزتِ نهایی
بر سیارهی کوچکِ آب و گیاه »!
آنگاه که در جهان زیستم
از شگفتی بر خود تپیدم :
میراثخوارِ آن سفاهتِ ناباور بودن
که به چشم و به گوش می دیدم و می شنیدم !
چندان که در پیرامنِ خویشتن دیدم
به ناباوری گریه در گلو شکسته بودم :
بنگر چه درشتناک تیغ بر سرِ من آخته
آن که باورِ بیدریغ در او بسته بودم .
اکنون که سراچه ی اعجاز پسِ پُشت می گذارم
به جز آهِ حسرتی با من نیست :
تَبَری غرقه ی خون
بر سکوی باورِ بی یقین و
باریکه ی خونی که از بلندای یقین جاریست.

شعر عاشقانه و سنگین شاملو در وصف زندگی
شعر تنهایی | بهترین شعرهای احمد شاملو در مورد تنهایی
شعر شاملو در مورد مرگ فروغ فرخزاد
زیباترین اشعار عاشقانه شاملو درباره نور
.webp)