آیت‌الله «سید طه موسوی هشترودی» در گفت وگو با خبرنگار گروه مسجد و کانون‌های مساجد خبرگزاری شبستان، با اشاره به حدیثی از «سدیر» در مورد امام محمد باقر (ع)، اظهار کرد: سدیر می‌گوید: «زمانی که امام باقر (ع) وارد مسجد الحرام می شد و من خارج می شدم، دست مرا گرفت و رو به کعبه ایستاد و فرمود: ای سدیر همانا مردم مامور شدند که نزد این سنگ ها(کعبه)آیند و گرد آن طواف کنند. سپس نزد ما آیند و ولایت خود را نسبت به ما اعلام دارند، و همین است گفته خدا «همانا من آمرزنده ام آنکه را ایمان آورد و کار شایسته کند و سپس رهبری شود؛ آنگاه با دست به سینه اش اشاره کرد و فرمود: به سوی ولایت ما(رهبری شود). سپس فرمود: ای سدیر: کسانی که مردم را از دین خدا جلوگیر می شوند به تو می نمایم، آنگاه به ابوحنیفه و سفیان ثوری که در آن زمان جلوگیر دین خدا بودند و در مسجد حلقه زده بودند، نگریست و فرمود: اینهایند که بدون هدایت از جانب خدا و سندی آشکار، از دین خدا جلوگیری می کنند، همانا این پلیدان اگر در خانه های خود نشینند، مردم به گردش افتند و چون کسی را نیابند که از خدای تبارک و تعالی و رسولش به آنها خبر دهد، نزد ما آیند، تا ما به آنها از خدای تبارک و تعالی و رسولش خبر دهم».
این استاد و عضو مجمع عمومی جامعه مدرسین حوزه علمیه قم با اشاره به استفاده ای که حضرت باقرالعلوم(ع) از ظرفیت مسجد در تبیین و روشنگری مسئله ولایت داشته اند، ادامه داد: نکته مهم در مورد این حدیث آن است که همانطور که از ناحیه خداوند حج بر مسلمین واجب شده است، اطاعت از اهل بیت (ع) و عرضه ولایت آنان نیز واجب است، بنابراین عدم ابراز و عرضه به ولایت ائمه (ع) در واقع به مثابه استنکاف از امر الهی است چراکه مساله ولایت از تمامی مولفه‌ها و مسایلی که در اسلام به آنها اشاره شده مهمتر است؛ کما اینکه در حدیثی از امام محمد باقر (ع) نقل شده است: «اسلام بر پنج چیز استوار و بنا شده است: نماز، زکات، حج، روزه و ولایت»؛ حتی در روایتی ولایت رکن اول ذکر شده است.
وی با بیان اینکه رهنمودهای امام محمدباقر (ع) در زمینه ولایت از مسایل مهمی است که امروز بیش از هر زمان دیگری به آن نیاز داریم، تصریح کرد: این مساله به ویژه از این نظر اهمیت دارد که امروز نیز عده‌ای که شایستگی ندارند خود را جلو انداختند و در مورد مسایل مختلف اظهار نظر کرده و مردم را به انحرافات می‌اندازند؛ این افراد مثل نهری کوچک در برابر رودخانه خروشان اسلام هستند که بعضا منجر به هدر رفتن توانمندی های اسلام شدند؛ امید دارم که مردم متوجه این امر شوند که اگر این جاه‌طلبان وارد میدان نشوند جامعه به دنبال خداخواهی و دین خواهی و نهایتا حرکت به سمت حقیقت الهی حرکت خواهد کرد.
وی در بخش دیگری از مباحث خود در مورد ویژگی‌هایی که پنجمین امام شیعیان به آنها شناخته شده بود اشاره کرد و گفت: یکی از این صفات باقرالعلوم بود، شاید برای بسیاری این پرسش پیش بیاید که چرا با وجود اشراف سایر ائمه(ع) به علوم مختلف، به پنجمین امام شیعیان باقرالعلوم به معنای شکافنده علوم می گویند؟ پاسخ این مساله را می توان در روایت و سیره تاریخی یافت، پس از اتفاقات و ظلمی که بعد از رحلت پیامبر (ص) بر خاندان ان حضرت رفت اتفاقات متعددی به وقوع پیوست، در واقع با کنار زدن حضرت امیرالمومنین(ع) و بیست و پنج سال خانه‌نشینی ایشان، حضرت امیر(ع) هرگز فرصت تبیین مسایل مختلف از جمله احکام و مباحث فقهی را به صورت کامل نیافتند.
عضو مجمع عمومی جامعه مدرسین حوزه علمیه قم تأکید کرد: از سوی دیگر پس از اینکه حکومت اسلامی توسط امام علی (ع) تشکیل شد به دلایل مختلف از جمله جنگ های متعدد این فرصت نبود که مباحث علمی و فقهی از سوی حضرت(ع) به صورت مفصل مطرح و بررسی شوند، پس از آن در دوران امام حسن (ع) نیز شرایط فراهم نبود، وجود مقدس امام حسین (ع) نیز در جریان قیام عاشورا به شهادت رسیدند، امام زین العابدین(ع) نیز به واسطه فشارهای فراوان توسط بنی امیه و بنی مروان امکان طرح مباحث علمی را نداشتند و تنها از طریق ادعیه مسایل مختلف را بیان کردند.
این پژوهشگر ادامه داد: اما در دوران امام باقر (ع) به واسطه انتقال قدرت و مبارزات سیاسی که در جامعه میان بنی امیه، بنی العباس و بنی مروان اتفاق افتاده بود، شرایطی برای ارائه علوم مختلف تربیت شاگردان و شرح و بسط این علوم فراهم شد، در نتیجه امام باقر (ع) این مجال را برای طرح بحث و شرح آن داشتند، در این راستا در روایات متعددی آن حضرت را باقرالعلوم می نامند که یک علت این مساله می تواند همین موضوع باشد که ایشان نه تنها فرصت ارایه علم و تربیت شاگرد را داشتند، بلکه مجال برای مدون کردن این علوم و ابلاغ آنها نیز فراهم شد در نتیجه امام باقر (ع) مبانی فقهی و اندیشه ای و اعتقادی را ثبت کردند تا این سرمایه در جامعه اسلامی بماند.
آیت الله موسوی هشترودی خاطرنشان کرد: می توان گفت آنچه که اکنون از تمامی مباحث فقهی و ابواب آن باقی مانده است در کلام امامین بزرگوار باقر(ع) و صادق (ع) مطرح شده است و کمتر مساله ای است که این دو امام به آنها تپرداخته باشند.
پایان پیام/248
