به گزارش خبرگزاری شبستان، کعبه مظهر فطرت توحیدی انسان است و از این‌رو به عنوان مرجعی عمومی؛ علاقه و اشتیاق دل های مردم به آن، به گونه‌ای است که حتی پس از بارها تشرّف همچنان علاقه‌مند بازگشت به آنجا هستند.
نعمت های خداوند سبحان وجود انسان را احاطه کرده و آن قدر زیاد است که امکان شمارش آن وجود ندارد؛ یکی از راه های تقویت حس شکرگزاری، توجه به نعمت های الهی است؛ نعمت های بی پایانی که نه قابل توصیف و نه قابل بیان است.
این روزها هیچ نعمتی به اندازه بودن کنار کعبه، دل میهمانان خدا را شاد نمی کند و همه امت اسلامی یکرنگ و یکصدا شکرگزار هزاران نعمت باریتعالی هستند؛ از توفیق تشرف به حج گرفته تا نعمتی بزرگ به نام کعبه.
روز آخر و قبل از عزیمت زائران بیت الله الحرام به عرفات، وقتی در تصاویر تلویزیونی به کعبه خیره می شدیم، از همیشه خالی تر به نظر می رسید و همه می رفتند تا به فرامین الهی در موسم حج گردن نهند، دل و جان خود را در عرفات شستشو دهند، در مزدلفه ذکر «یارب المشعر الحرام» را به یاد قیامت بر زبان جاری کنند و پا به سرزمین آرزوها یعنی منا بگذارند.
حالا اما دوباره حجاج گرد کعبه آمده اند و از همیشه شلوغ تر به نظر می رسد؛ آمده اند که اعمال حج تمتع را تکمیل کنند و باز هم به یاد نعمتی بزرگ به نام کعبه باشند.
وقتی خداوند متعال نعمت های مهم را در قرآن بازگو می کند، به پیغمبرش می فرماید به یاد این نعمت ها باش؛ همانطوری که درباره نعم بنی اسرائیل فرمود: «اُذْکُرُوا نِعْمَتِیَ الَّتِی أَنْعَمْتُ عَلَیْکُمْ» در مورد کعبه هم اشاره شده که به یاد این نعمت باشید؛ «وَ اذکُر وَ إِذْ جَعَلْنَا الْبَیْتَ» یعنی این نعمت مرا متذکر و به یاد این نعمت باش.
مثاب و مرجع، جایی است که انسان از آنجا آمده و به آن بازمی‌گردد؛ خداوند در آیه 125 سوره بقره، «وَ إِذْ جَعَلْنَا الْبَیْتَ مَثابَةً لِلنَّاسِ وَ أَمْناً» کعبه را مرجع، ملجاء و وطن اصلی مردم معرفی می فرماید؛ یعنی کسی که خود را رو به کعبه قرار می دهد یا به سوی آن می رود، به اصل خود رجوع می کند.
کعبه ملجاء و وطن اصلی مردم است و کسی که خود را رو به کعبه قرار می‌دهد یا به سوی آن می‌رود به اصل خود رجوع می‌کند که این رجوع، گاه از نزدیک و به صورت حج و زیارت انجام می‌شود و گاه از راه دور و در دعا و نماز و دیگر حالات محقق می‌شود.
ایام زیبا و حساس تشریق با آرامشی مثال زدنی به اتمام رسید و حالا دوباره حجاج آمده اند تا پس از حظِّ مشاعر، طعم بودن دوباره کنار کعبه و لذت نگاه کردن به آن را بچشند.
بودن کنار کعبه واقعا این احساس را در وجود انسان شعله ور می کند که از نعمتی بزرگ بهره مند شده است، هر چند توان بجا آوردن شکر آن را به هیچ زبان و وسیله ای ندارد.
