زهرا فخر روحانی در گفتگو با خبرنگار قرآن و معارف خبرگزاری شبستان با گرامیداشت میلاد امام موسی کاظم(ع) گفت: کنیه امام هفتم شیعیان جهان، ابوالحسن، ابوالحسن الاول، ابوالحسن الماضی، ابو ابراهیم، ابواسماعیل، ابوعلی و لقب آن بزرگوار، عبد صالح، راهب بنی هاشم، الامین، الصابر، زین المجتهدین، باب الحوائج و مشهورترین آن «کاظم» است. پس از شهادت امام صادق(ع)، از سال 148 هجری دوران امامت حضرت کاظم (ع) به مدت 35 سال آغاز شد.
این پژوهشگر و کارشناس دینی بیان کرد: امام موسی کاظم(ع) در وضعیت سیاسی و اجتماعی ویژه‌ای در حاکمیت استبدادی دوران حکومت عباسیان در خفقان و زندانی شدن دوستداران اهل بیت(ع) به سر می‌برد، از این رو با روش‌های فرهنگی در جهت انتقال آموزه‌های دینی و آگاهی بخشی به مردم تلاش می‌کرد.
فخر روحانی تصریح کرد: امام کاظم(ع) در جهت مقابله با طاغوت، از شیوه‌هایی بهره می‌گرفت تا بتواند مانع از قطع ارتباط مردم با امامت شود، در این راستا یکی از اقدامات، فعالیت‌های فرهنگی برای آشنایی مردم با نیات پلید هارون بود، به خصوص اینکه هارون برای فریب اذهان عمومی دست به هر حیله و فریبکاری می‌زد.
وی خاطرنشان کرد: همچنین ایشان برای حفظ شیعیان، نیروهای قابل اعتمادی را در جهت نفوذ در بدنه حکومت به کار می‌گرفت تا در مسئولیت‌های مختلف بتوانند فتنه حکومتیان را رفع کنند.
این کارشناس معارفی حرم حضرت معصومه (س) گفت: تعداد زیادی از دوستداران اهل بیت(ع)، پشتیبانی‌های مالی از امام کاظم(ع) و اهدافشان داشتند که تاثیر به سزایی در پیشبرد اهداف و برنامه‌های فرهنگی ایشان داشت.
وی افزود: امام کاظم(ع) همچنین با تربیت اندیشمندان فکری و سیاسی تلاش زیادی در عرصه علمی و اجتماعی داشت تا به هدایت شیعیان بپردازد. فخر روحانی عنوان کرد: ایشان در قالب موعظه و دعا و ایجاد پل‌های ارتباطی با شیعیان به مبارزه با حاکمان عباسی می‌پرداختند تا جایی که وقتی احساس شد وجود حضرت برای دستگاه ظالم، تهدیدهایی به همراه دارد ایشان را به شهادت رساندند.
وی اظهار داشت: نفوذ معنوی و فضیلت‌های بیکران ایشان همچون استقامت و صبر و بردباری و کظم غیظ باعث افزایش محبوبیت در میان امت زمان بود و به این واسطه توانستند علی رغم خفقانی که وجود داشت بسیاری از معارف را در جامعه نشر و گسترش دهند.
این استاد حوزه و دانشگاه بیان کرد: مقابله با فرقه‌های مختلف و تداوم شبکه وکالت و پاسخگویی به شبهات و بهره‌گیری از روش‌های تربیتی و صیانت از حریم تشیع از جمله تلاش‌های ایشان در آن دوران است.
وی با تاکید بر الگو گرفتن از منش و رفتار ائمه اطهار (ع) به خصوص امام کاظم(ع) گفت: صبر و حلم و تابآوری یکی از خصلت‌های نیکوست، بسیاری از ما افرادی را می‌شناسیم که اگر چه سختی‌های فراوانی را تحمل کرده‌اند اما همچنان در زندگی امیدوار و از یک روحیه قوی برخوردار هستند. تابآوری به معنای حفظ سلامت و انسجام ذهن و روان در مواجهه با اتفاقات است و انسانهای توانمند از چنین مهارتی برخوردارند.
فخر روحانی افزود: شگفت اینکه اولیاء خدا و انسانهای بزرگ جز این دسته هستند، یکی از این اسوه‌ها امام موسی بن جعفر(ع) است، مردی که سالهای متمادی زندانهای متعددی را تجربه کرد.
این استاد حوزه علمیه خواهران تصریح کرد: بنابر معتبرترین و مشهورترین روایات، موسى بن جعفر(ع) چهار سال در کنج سیاهچال هاى زندان بسر برد و در زندان هم از دنیا رفت، و در زندان، مکرر به امام پیشنهاد شد که یک طلب مغفرت و یک اعتراف زبانى از او بگیرند اما امام حاضر به چنین عملی نشد.
وی خاطرنشان کرد: امام تنها در یک زندان که در زندانهاى متعدد بسر برد، او را از این زندان به آن زندان منتقل مى‌کردند و راز مطلب این بود که در هر زندانى که امام را مى‌بردند، بعد از اندک مدتى زندانبان مرید ایشان مى‌شد.
فخر روحانی اظهار داشت: ابتدا امام را به زندان بصره بردند، عیسى بن جعفر بن ابى جعفر منصور، یعنى نوه منصور دوانیقى والى بصره بود، امام را تحویل او دادند که یک مرد عیاش و شرابخوار و اهل رقص و آواز بود، به قول یکى از کسان او؛ این مرد عابد و خداشناس را در جایى آوردند که چیزها به گوش او رسید که در عمرش نشنیده بود.
وی بیان کرد: در هفتم ماه ذى الحجه سال 178 امام را به زندان بصره بردند، و چون عید قربان در پیش بود و ایام به اصطلاح جشن و شادمانى بود، امام را در یک وضع بدى ( از نظر روحى ) منتقل کردند، مدتى امام در زندان او بود و کم کم عیسى بن جعفر علاقه مند و مرید ایشان شد.
فخر روحانی عنوان کرد: او نیز قبلا خیال مى‌کرد که شاید واقعا موسى بن جعفر همانطور که دستگاه خلافت تبلیغ مى‌کند و مردى یاغى است که فقط هنرش این است که مدعى خلافت است، اما دید او مرد معنویت است و فردی دنیا طلب نیست، لذا بعدها تغییر کرد و دستور داد یک اطاق بسیار خوبى را در اختیار امام قرار دادند و رسما از امام پذیرایى مى‌کرد.
وی ادامه داد: هارون محرمانه پیغام داد که جان این زندانی را بگیرند اما این فرد پاسخ داد چنین کاری را انجام نمی‌دهم، از این رو امام را به بغداد آوردند و تحویل فضل بن ربیع دادند و هارون امام را به او سپرد، او هم بعد از مدتى به امام علاقمند شد و وضع امام را تغییر داد و یک وضع بهترى براى امام ایجاد کرد.
این استاد حوزه و دانش تصریح کرد: جاسوسها به هارون خبر دادند که موسى بن جعفر در زندان فضل بن ربیع به خوشى زندگى مى‌کند، در واقع زندانى نیست و باز مهمان است پس هارون امام را از او گرفت و تحویل فضل بن یحیاى برمکى داد و فضل بن یحیى هم بعد از مدتى با امام همین طور رفتار کرد که هارون بسیار خشمگین شد و جاسوس فرستاد.
وی ادامه داد: در آخرین روزهایى که امام زندانى بود و تقریبا یک هفته بیشتر به شهادت امام باقى نمانده بود، هارون همین یحیى بر مکى را نزد امام فرستاد و با یک زبان بسیار نرم و ملایمى به او گفت از طرف من به پسر عمویم سلام برسانید و به او بگوئید بر ما ثابت شده که شما گناهى و تقصیرى نداشته‌اید ولى متأسفانه من قسم خورده‌ام و قسم را نمى‌توانم بشکنم، من قسم خورده ام که تا تو اعتراف به گناه نکنى و از من تقاضاى عفو ننمایى، تو را آزاد نکنم و هیچ کس هم لازم نیست بفهمد؛ همینقدر در حضور همین یحیى اعتراف کن، من همینقدر مى‌خواهم قسمم را نشکسته باشم.
فخر روحانی گفت: ایشان پاسخی که به یحیی داد فرمود: به هارون بگو از عمر من دیگر چیزى باقى نمانده است، پس از این واقعه بود که بعد از یک هفته امام را مسموم کردند.
وی تصریح کرد: السلام علی الْمُعَذَّبِ فِی قَعْرِ السُّجُونِ وَ ظُلَمِ الْمَطَامِیرِ ذِی السَّاقِ الْمَرْضُوضِ بِحَلَقِ الْقُیُودِ؛ یعنی « خدایا! درود فرست بر آن امام مظلومی که ساق پای نازنینش بر اثر حلقه‌های زنجیر کوبیده شد و پس از شهادتش جنازه پاکش را با وضع ناشایست از زندان خارج نمودند... »
پایان پیام/730
