خبرگزاری شبستان، جهان اسلام: موزهها هم ابزار وحشت هستند! بله؛جایی که صهیونیستها هستند همه چیز ابزار سرکوب مردم میشود؛ به همین دلیل است که خشونت فیزیکی تنها راه رژیم صهیونیستی برای انکار موجودیت فلسطین نیست.
محو فلسطین و فلسطینی ها از خواسته های اصلی رژیم صهیونیستی است و عدم وجود فلسطین بخش اصلی علت پایهگذاری رژیم اشغالگر است.
در جریان نکبت سال 1948، زمانی که جوامع فلسطینی در یک لشکرکشی سیستماتیک از سرزمینهای خود پاکسازی شدند، این شیوه صهیونیستی به طور کامل به نمایش گذاشته شد.
خشونت مستمر شهرک نشینان که با مصونیت از مجازات بر جوامع فلسطینی در کرانه باختری اشغالی تحمیل می شود، گواه دیگری است که اصرار برای محو فلسطین و فلسطینیها در روزگار کنونی ادامه دارد.
اما فقط اینطور نیست که فلسطینیها را از نظر فیزیکی محو کنند، بلکه با داستانهایی که از گذشته علیه فلسطینیها نقل میشود، این کار توسط صهیونیستها انجام میشود و موزه های اسرائیل به عنوان شرکت کنندگان فعال در این تلاش استعماری نقش مهمی ایفا می کنند.
ایجاد وحشت از طریق موزه های اسرائیل
دانشگاه عبری بیت المقدس، امروز شبیه موزه ای است که میراث تاریخی یهودیان را جشن می گیرد، زیرا با آثار باستانی مانند مجسمه مرمری فرمانروایی از معبد آگوستوس در سامره که توسط پادشاه هرود ساخته شده، پر شده است.
هدف دانشگاه این است که نشان دهد، کل زمین متعلق به اسرائیلیهاست. در حالی که به طور عمد ناآگاهی در مورد این واقعیت که دانشگاه در زمین های به سرقت رفته فلسطینی ساخته شده است، ادامه دارد.
موزه «برج دیوید» نیز کاری مشابه انجام می دهد. وب سایت این موزه به طور رسمی اشاره می کند که ارگ بیتالمقدس، نقطه ملاقات سنت و مدرنیته، شرق و غرب، تاریخ و نوآوری، تجربه و خلقتاست و این موزه تاریخ بیتالمقدس را با اهمیت این ارگ برای یهودیت به نمایش می گذارد.
مدتهاست که این موزه به از بین بردن سیستماتیک میراث اسلامی و فلسطینی متهم شده است. پس از تصرف این مکان توسط اسرائیل، مقامات از برگزاری نماز در آن جلوگیری کردند. اداره آثار باستانی اسرائیل همچنین گنبد و هلال ارگ را برداشته است. و برچسب هایی که وجود دارد، به وضوح بر یهودی بودن شهر و «دیدگاه ملی» اسرائیل تأکید می کنند.
این موزه ادعا میکند که تاریخ تقسیم بیتالمقدس را منتقل میکند و هدف از نمایشگاههای آن طرح مسائل اجتماعی متنوع برای بحث عمومی و پر کردن شکافها است، اما در عمل، آنها تصدیق نمی کنند که ساختمانی که موزه را در خود جای داده است، زمانی متعلق به یک خانواده فلسطینی بوده است که به اجبار در ماجرای نکبت از بیت المقدس خارج شدند.
موزههایی که نقش سازمانهای شبهنظامی یهودی را در طول ایجاد اسرائیل جشن میگیرند، همچنین برای حفظ افسانه عدم وجود فلسطینیها تلاش میکنند.
این سازمان ها عامل بسیاری از خشونت ها در مکان هایی مانند یافا، حیفا، عکا و طبریه در دوران نکبت بودند. به عنوان مثال، سازمان شبهنظامی «پالماش»، شهرکهای جدید اسرائیلی را تأسیس کرد و در «عملیات پاکسازی» در جوامع روستایی فلسطین فعال بود.
این موزه همچنان با محتواهایی که به نمایش میگذارد این پاکسازی را ادامه میدهد. به عنوان مثال در سال 2013 فیلمی در این موزه به نمایش گذاشته شد سربازان جوان در طول جنگ استقلال اسرائیل را نشان میداد، بدون اینکه خشونت علیه فلسطینیها در آن نمایش داده شود یا حتی یک بار واژههای «فلسطین» و «فلسطینی» استفاده شود.
تنها در بخشی از فیلم، شخصیتهای فیلم از مبارزان فلسطینی به عنوان «باندهای غارتگر عرب» یاد کردند.
پاکسازی مشابه هویت فلسطینیها همچنین در موزه «هاگانا» در تل آویو، به ویژه در نمایشگاه قیام بزرگ 1939-1936 علیه قیمومیت بریتانیا در سال 2015 میلادی مشاده شد.
مورخ مشهور، «رزماری سیغ»، این قیام را یکی از اولین حرکت های ملی گرایانه مهم دهقانان فلسطینی در مسیر طولانی مبارزات آزادیبخش فلسطین توصیف کرده است.
پاسخ خشونت آمیز جناح های شبه نظامی مانند «هاگانا» مقدمه ای برای نکبت بود. این قیام همچنین به عنوان طولانیترین «مبارزه ستیزهجویانه ضد امپریالیستی در جهان عرب» تا زمان شروع جنگ استقلال الجزایر اهمیت منطقهای داشت.
اما نمایشگاه موجود در موزه، اهمیت تاریخی قیام یا وجود مردم فلسطین و آرمان ملی آنها را به رسمیت نمی شناسد. در عوض،این حرکت را شورش بزرگ و «آشفتگی خونین» توصیف میکند که توسط «عربها» در فلسطین رهبری میشد و یهودیان و همچنین انگلیسیها را هدف قرار میداد.
موزه ها و استعمار
البته موزه ها به طور کلی از دیرباز به عنوان رسانهای برای نمایش قدرت استعماری مورد استفاده قرار گرفته اند.
مورخ «رابرت آلدریچ»، استدلال میکند که ساخت امپراتوریها از طریق موزهها انجام شده اند.
نمونههای گیاهی و جانوری، مجسمهها و سنگهای قیمتی، مومیاییها و جمجمهها که در موزهها نمایش داده میشوند، اغلب به ایجاد روایتهای هژمونیک و کلانشهری درباره مردمان و فرهنگهای «ابتدایی» در سرزمینهای دوردست کمک میکنند.
موزه سلطنتی آفریقای مرکزی در بروکسل در سال 1898 توسط «لئوپولد دوم» برای نشان دادن اعلام برتری تمدنی بلژیکی ها در مقایسه با قبایل غیرمتمدن کنگو تاسیس شد. .
در هاوایی، در آکادمی هنر «هونولولو» یا موزه «اسقف»، نمایشگاهها فقط به استعمار اشاره میکنند.
موزه بریتانیا در بلومزبری لندن، یکی از بزرگترین نمونههایی است که نشان میدهد چگونه امپراتوریسازی و موزهسازی دست به دست هم دادهاند. گستردگی نمایشگاه های این موزه استعاره ای از بی حد و حصر بودن قدرت امپراتوری بریتانیا است. مورخان همچنین کاتالوگ نمایشگاه های آن را به عنوان «صفحه جنگ امپراتوری» توصیف کرده اند.
تبدیل موزه ها به سلاح
از آنجایی که فلسطینیان با ترور نظامی بی وقفه اسرائیل روبرو هستند، خشونت موزه ها ممکن است بی اهمیت به نظر برسد، اما به ما یادآوری می کند که چگونه می توان تاریخ و میراث را به یک سلاح تبدیل کرد.
به همین دلیل است که استفاده از ابزارهای تاریخ و میراث برای مقاومت در برابر ظلم اسرائیل حیاتی است.
در ایالات متحده، موزه مردم فلسطین در واشنگتن تلاش می کند تا تاریخ، هنر و فرهنگ فلسطین را نشان دهد. در بحبوحه تغییر ادراک عمومی به نفع فلسطین، این موزه شاهد افزایش میانگین ماهانه شرکت کنندگان از 132 نفر در سال 2022 به 277 نفر در سال 2023 بوده است.
در سال 2016، موزه فلسطین در Birzeit کرانه باختری اشغالی افتتاح شد. اولین نمایشگاه با عنوان «بیت المقدس زندگی می کند» نیز در آنجا برگزار شد که جنبه زندگی شهری را به نمایش می گذاشت که توسط نظامی سازی و سیاست های طرد کننده اسرائیل که فلسطینی ها را هدف قرار می دهد، به دام افتاده است.
شهرک نشینها ممکن است از روایت ها و میراث تاریخی استفاده کنند تا وجود فلسطینی ها در سرزمین مقدس را پاک کنند، اما تلاشهای فلسطینیها نشان میدهد که چگونه میتوان این اقدامات را با پاسخی جسورانه به چالش کشید: «ما اینجا هستیم و وجود داریم».
پایان پیام/7