حجت‌الاسلام والمسلمین مهدی قائمی امیری در گفتگو با خبرنگار قرآن و معارف خبرگزاری شبستان با گرامیداشت تاسوعا و شخصیت حضرت ابوالفضل(ع) اظهار داشت: وجود حضرت ابوالفضل العباس(ع) شخصیتی است که اگر می‌خواهیم ایشان را تعریف کنیم باید به زمان رسول خدا(ص) بازگردیم. این کارشناس مذهبی افزود: پیامبر گرامی(ص) در دوران رسالت خویش یک ترسیم کلی از برنامه خودشان داشتند که شامل إنَّما بُعِثتُ مُعَلِّما؛ یعنی من به عنوان یک معلم مبعوث شدم و آمده‌ام تا تعلیم و تربیت کنم است.
وی تصریح کرد: ایشان برای بُعِثتُ لِاُتمِمَّ مکارم الأخلاق یعنی آمده‌ام برای بزرگی‌ها و کرامت‌های اخلاقی تا آنها را در وجود انسان‌ها شکل بدهم؛ پس اصل حضور حضرت رسول اکرم(ص) در این عالم خاکی در قالب معلم تعریف می‌شود، آن هم معلم بشریت. حجت‌الاسلام والمسلمین قائمی امیری بیان کرد: به تبع آن، وجود امام علی(ع) که وصی این بزرگوار بود وجود امام حسین(ع) و امام حسن مجتبی(ع) که اوصیای طاهرین پیامبرند همه دنباله‌رو پیغمبرند و آنها معلم بشریت هستند.
وی عنوان کرد: در واقع، اهل بیت(ع) داعیه دار تعلیم و تربیت بشر و مدعی این هستند که ما توانایی تعلیم و تربیت بشر را داریم، اما برای اینکه این ادعا ثابت شود در قلب تاریخ برای نوع بشر نمونه بارزی را تحویل بشر داده‌اند و گفته‌اند اگر بخواهیم تعلیم و تربیت کنیم این چنین انسانی را می‌سازیم.
این خطیب و پژوهشگر خاطرنشان کرد: حضرت ابوالفضل العباس نمونه بارزی از تعلیم و تربیت اهل بیت(ع) است که به عنوان یک انسان کامل که تاثیرگذاری او در قلب تاریخ بیش از هزار و اندی سال همچنان باقی و اثرگذار است. وی گفت: متاسفانه برخی‌ها، وجود حضرت عباس(ع) را فقط در شمایل زیبا و قامت رشید ایشان خلاصه می‌کنند و برخی شعرا می‌خواهند شعری در وجود ایشان بسُرایند فقط ظاهر ایشان را ترسیم می‌نمایند، در حالی که روایات ما فراتر از این‌ها به حضرت عباس(ع) نگاه کرده است.
حجت‌الاسلام والمسلمین قائمی امیری افزود: از امام صادق(ع) در مورد حضرت عباس(ع) روایت داریم انه فقیها؛ یعنی ایشان فقیه و دین شناس و دین فهم بود و این حقیقت بارز کجا و اینکه یک سره از چهره ایشان سخن بگوییم کجا؟ وی بیان کرد: همچنین امام صادق(ع) می‌فرماید: «کانَ عَمُّنَا العَبّاسُ بنُ عَلِیٍّ نافِذَ البَصیرَةِ صُلبَ الإیمانِ جاهَدَ مَعَ أبی عَبدِاللّه ِ و أبلی بَلاءً حَسَنا و مَضی شَهیدَاً».یعنی خدا رحمت کند عموی ما، عباس(ع) را که اهل یک بصیرت و بینش دقیق و نافذی بوده است.
این استاد حوزه و دانشگاه عنوان کرد: نافِذَ البَصیرَةِ یعنی هم اهل بصیرت بود و بصیرت نافذی داشت که عمق و باطن مطالب را درک می فرمود؛ این‌ها ارزش و مقام حضرت عباس(ع) است و دستگاه اهل بیت(ع) این گونه تربیت می‌کند. وی تصریح کرد: همچنین در مورد وجود عباس(ع) در روایات داریم انه زاهدا یعنی ایشان رغبتی به دنیا نداشت و دنیا برای او کوچک بود و به چشم ایشان نمی‌آمد، پس چنین ویژگی‌هایی از حضرت عباس برای ما ارزش دارد و فقط چهره ایشان را نباید توصیف کرد.
حجت‌الاسلام والمسلمین قائمی امیری اظهار داشت: همچنین از امام سجاد(ع) روایت شده است که همان گونه جد من امیرالمومنین شبانه برای فقرا طعام و آرد و نان و خرما می‌برد، حضرت عباس(ع) نیز این گونه بود و شبانه کیسه اطعام برای فقرا حمل می‌کرد. وی خاطرنشان کرد: در روایات نیز این گونه داریم که در چهره عباس(ع) و روی پیشانی حضرت عباس(ع) اثر سجده بود که حکایت از سجده‌های طولانی ایشان است؛ ما نیز باید با این نگاه به حضرت ابوالفضل(ع) نگاه کنیم.
این خطیب و استاد حوزه گفت: حضرت عباس(ع) در عبادت، اهل بیت گونه و در خدمت به خلق، امیرالمومنین(ع) گونه و در علم و معرفت، اهل بیت(ع) گونه و معجونی از همه خلقیات و رفتار و روحیات اهل بیت(ع) بود. وی افزود: فلذا نگاه می‌کنیم رسول خدا(ص) دنبال این بود که این چنین انسان‌ها را بسازد که من به عنوان معلم و من برای کرامت‌های اخلاقی و انسانیت آمده‌ام و انسانی با کرامت اخلاقی در دستگاه اهل بیت(ع) ساخته شد تا به بشریت بگویند این نمونه بارزی است و به درب خانه اهل بیت(ع) بیایید تا ساخته شوید، چرا که مکتب ما این چنین است.
حجت‌الاسلام والمسلمین قائمی امیری بیان کرد: پس از این روست که امام حسین(ع)در شب عاشورا به حضرت ابوالفضل می‌فرماید بِنَفسی أنتَ؛ من قدای تو شوم. وی عنوان کرد: متاسفانه برخی از این جمله تعجب می‌کنند که معصومی به غیرمعصوم چنین جمله‌ای بگوید در حالی که اصلا عجیب نیست، چرا که عمر خود را گذاشته است تا مانند ابوالفضل(ع) ساخته شود و جانشان و هستی‌شان را داده‌اند تا مانند ابوالفضل و ابوالفضل‌ها در طول تاریخ ساخته شوند.
این کارشناس مذهبی تصریح کرد: پس اگر امام حسین(ع) به ایشان می فرماید من فدای شما شوم؛ یعنی تا آن روز امام حسین(ع)، خود و عمر و هستی‌اش را فدا کرده تا ابوالفضل ساخته شود و حالا یک جان مانده است تا آن را بدهد تا مانند عباس‌ها و ابوالفضل‌هادر تاریخ ساخته شود و این حرف عجیبی نیست. وی اظهار داشت: اهل بیت(ع) همواره خود را فدا کردند تا عباس‌ها، قاسم‌ها و علی‌اکبرها در این مکتب تربیت شود؛ پس باید حضرت عباس(ع) را از تمامی این ابعاد دید نه فقط برای زیبایی چهره و قد و قامت به توصیف نشست که این امر فراتر از دوست داشتن برادری است، چراکه حب امام معصوم حب فی الله و بغض فی الله است و برای خدا دوست دارد و برای خدا دشمنی می‌کند.
حجت‌الاسلام والمسلمین قائمی امیری ادامه داد: پس اگر امام حسین(ع)،عباس(ع) به گونه ای دیگر دوست دارد چون او برای خدا دوست دارد، چرا که او برای حسین(ع)، یک وجود خدایی شده است و چنین شخصیتی محصول زندگی امام حسین(ع) و محصول زندگی امام علی(ع) و امام مجتبی است و لذا بسیار او را دوست دارند. وی در ادامه پیرامون روز تاسوعا نیز بیان کرد:شب تاسوعا رسم است بین مردم که روضه حضرت ابوالفضل(ع) را می‌خوانند و این یک سنت شده است وگرنه حضرت ابوالفضل(ع) روز عاشورا شهید شده است.
این استاد و پژوهشگر عنوان کرد: روایتی داریم از امام صادق (ع) که ایشان روز تاسوعا به شدت گریه می کردند و وقتی اصحاب از ایشان پرسیدند فردا عاشوراست و چرا امروز چنین گریه می‌کنید فرمودند امروز روزی بود که دیگر به گونه‌ای امام حسین و فرزندان‌اش را در حصر قرار دادند و محصور کردند و امید اهل بیت(ع) قطع شد از این نظر که دیگر کمکی به آنها نمی‌رسد. وی عنوان کرد: در واقع، تاسوعا، روز نا امیدی فرزندان امام حسین(ع) بود از این نظر که دیگر کمکی به ایشان نمی‌رسد و بحث این است که یا امام حسین(ع) بیعت کند یا کشته شود و البته اینکه امام حسین(ع) اهل بیعت نبود و هَیْهَاتَ مِنَّا الذِّلَّة یعنی محال است تَن به ذلّت دهیم.
حجت‌الاسلام والمسلمین قائمی امیری تصریح کرد:در آن کارزار در واقع یک امر بیشتر باقی نمی‌ماند و آن شهادت بود پس نهایت حزن و غصه‌ای بود که در روز تاسوعا بر خاندان امام حسین(ع) و زینب کبری(س) وارد شد، لذا امام صادق(ع) به شدت در روز تاسوعا می‌گریست و حزن عجیبی داشت چرا که روز تاسوعا مقدمه عاشورا بود. وی خاطرنشان کرد:در روز تاسوعا نهایت حصر به کمال خود رسید که باعث شد روز عاشورا آن گونه اهل بیت(ع) را شهید کنند و کسی خبردار نشود و به کمک نیاید، در آن صحنه فقط دشمنان و از طرفی دیگر مظلومیت و تنهایی خاندان اهل بیت(ع) و شهادت ایشان بود.
