زندگی آری

دسته‌بندی: شعرنو
تاریخ انتشار: ۱۴۰۳ اردیبهشت ۱۵, شنبه ساعت ۲:۳۰۰ رأیبدون امتیاز
زندگی آری

پا به پای ،، پرهای فتاده از باز ، می روم در پس شادی تَه غم ، خوب میدانم ، که نباید دل بست ، به کوتاهی هر لحظه شادی و شَعَف پرتگاه غم ، در کنار خانه شادی بود نکند، آن مَردِ دِل غمگین ، نگاهش به...

پا به پای ،، پرهای فتاده از باز ،
می روم در پس شادی تَه غم ،
خوب میدانم ،
که نباید دل بست ، به کوتاهی هر لحظه شادی و شَعَف
پرتگاه غم ، در کنار خانه شادی بود
نکند، آن مَردِ دِل غمگین ،
نگاهش به شادی دل ما برسد،

من خودم پرسیدم از قناری های نزدیک چنار،
که چرا چَهچَه ای نیست ،چون کلاغی به چناری برسد ؟
پرتگاه غم ، نزدیک شَعَف بوده و هست ،
آن قناری ، نخواند ،
کنار کلاغان هرگز ،
قار قار آواز خودش زیباییست ...

سخت میگیریم گاهی ،
رنج را در بغل سنگ رها باید کرد ،
دست باید شست ، زندگی کردن ما کوتاه است ،
زندگی کوه پُر از برف است در تابستان ،
زندگی سَر تا سَر حیرت است و وحشت ، نگرانی هایی پیش پا افتاده ، ترس هایی جدی ، خنده هایی کوتاه ،شادی قبل سفر رفتن ها ، لذت خوردن یک شام سبک در حیاط خانه پیش مادر که پایش درد دارد و آرام شده ، غم بعد از شادی های بیش از حد ، تلخی ترک همه مِهمانان بعد مِهمانی ها ، شَعف آزادی زندانی ها ، غم روز اول درحیاط زندان ، و دل آرامی عطر خاک، قبل از باران
گاهی اوقات زندگی ، مثل یک کودک گیرافتاده به دل کوه، نزدیک خزان میباشد همان قدر بی رحم ،
همه چیز اینجا فانیست ،
تو خود میدانی
که برنجی ز غمی یا برقصی به وقت غم ها ،
تو خودت میدانی
تا‌چه اندازه دلت، نورانیست برای فردا ،
تو خودت میدانی
که به هنگام شَعف یا شادی ، دل نبدی به لبخند لبت یا ببندی دل به همین خنده کوچک گاهی
تو خودت میدانی
گَه گاهی که ظلمت پیداست ،
کبریت آتش بزنی بنشینی یا به دنبال سحر، تا اذان صبح دور میدان دلت تنهایی ، کفش هایت را بیشتر کهنه کنی،
تو خودت میدانی
زندگی باغ گل و خار است ،
گاه گُل می روید ، گاه خاری به انگشتانت ، تکیه زَند
اما ،
تو خودت میدانی ، که گل میمیرد و خار بعد چند روزی خودش در می آید از انگشتانت و وَرم میکند آن انگشت گاهی ولی خاری نیست
تو خودت میدانی
که برنجی در غم یا برقصی به وقت غم ها


اشتراک‌گذاری

این مطلب برای شما مفید بود؟

بازخورد شما به بهبود کیفیت مطالب کمک می‌کند.

در حال بررسی رأی شما...