محبس

دسته‌بندی: شعرنو
تاریخ انتشار: ۱۴۰۳ اردیبهشت ۲۱, جمعه ساعت ۱۸:۰۸۰ رأیبدون امتیاز
محبس

در محفظه ای از زر، افتاد یکی انسان جایی که مهیّا بود، اکسیژن و آب و نان دیوار و کفِ محبس، زرّین و مُطلّا بود دور از یدِ آن انسان، یک پنجره پیدا بود با توشه ی خود هر روز، خوش بود در آن محبس مُردارِ...

در محفظه ای از زر، افتاد یکی انسان
جایی که مهیّا بود، اکسیژن و آب و نان

دیوار و کفِ محبس، زرّین و مُطلّا بود
دور از یدِ آن انسان، یک پنجره پیدا بود

با توشه ی خود هر روز، خوش بود در آن محبس
مُردارِ زمانِ خویش، می خورد چُنان کرکس

چون باد بسرعت رفت، روز از پیِ ماه و سال
بُگذشت از عمرِ او، چندی به همین منوال

یک روز ز خود پرسید، آن پنجره آنجا چیست؟
این نعمتِ بی منّت، آید ز کجا؟ از کیست؟

بر یافتنِ پاسخ، یکمرتبه شد مشتاق
انوارِ مسیحایی، تابید بر آن اعماق

چون محبسِ تاریکش، روشن شد از آن افکار
چرخید و به ناگه دید، از خاک شد آن دیوار

در مَنظرِ چشمانش، شد محفظه بی ارزش
بر رویِ زمین او یافت، یک بذرِ پر از دانش

بنشست و زمانی رفت، تا دانه ی خود بلعید
پیچید صدایی که، یک لحظه به او خندید

از پنجره جاری شد، یک رودِ زلال و پاک
(مِی) ریخت از آن بالا، بر روح و روانِ خاک

نوشید چو از آن رود، شیرین و مُهنّا بود
گه شور وَ گاهی تلخ، چون شربتِ زهرآلود

سیراب شد و آنگاه، در محبسِ خود خوابید
از دانش و آگاهی، یک شاخه ی گل رویید

بالید و به بالا رفت، بر پنجره شد نزدیک
رقصید و شکوفا شد، گفتا به خودش تبریک

یکبارِ دگر ساقی، بر رویِ گُلش خندید
لبخند به لب، آرام، از شاخه گلش را چید


حمید گیوه چیان
اشتراک‌گذاری

این مطلب برای شما مفید بود؟

بازخورد شما به بهبود کیفیت مطالب کمک می‌کند.

در حال بررسی رأی شما...