زخم هایی که با من است هنوز ، چون رفیقینشسته پهلویَم
رستم ِ خسته ی ِ شُغادْ زده ، بیژنِ چاه های جادویَم
جایْ خوش کرده بر تنِ کمرم ، خنجرِ حرف هایِ زخم زبان
چیز هایِ ندیده را دیده دسته اش را بریده چاقویم
گُم شدم در شلوغیِ دنیا ، در میارم ادایِ بودن را
مثل فانوسِ پَرتِ دریایی ، که به ساحل رسیده سوسویَم
آدمی را خدا دوباره سرشت ، جای گـِل از سکوت و صبر و جنون
بعد از آن از عُصاره یِ اندوه، در وجودش دمید، من اویَم
او که یک شب دلیر و بی پروا ، روی ِ یک صخره سمت ماه پرید
خورد آخر سَرم به سنگ اگر ، خم نیامد ولی به ابرویم
گر چه جا مانْد نعش من آن شب ، روی آن صخره ، در تلالؤِ ماه
باز اما پیِ خطر میگشت ، این دو تا چشمِ ماجراجویم
و مرا در حیاط دفن کنید ، پیش انجیر وتاک خانه مان
نشکند در غمِ نبودنِ من ، خواب گنجشگ های ترسویم
و مرا در حیاط دفن کنید ، بلکه مادر به یادِ من باشد
دم دمای سحر که سردم شد ، کفنم را کِشد مگر رویم
رستم ِ خسته ی ِ شُغادْ زده ، بیژنِ چاه های جادویَم
جایْ خوش کرده بر تنِ کمرم ، خنجرِ حرف هایِ زخم زبان
چیز هایِ ندیده را دیده دسته اش را بریده چاقویم
گُم شدم در شلوغیِ دنیا ، در میارم ادایِ بودن را
مثل فانوسِ پَرتِ دریایی ، که به ساحل رسیده سوسویَم
آدمی را خدا دوباره سرشت ، جای گـِل از سکوت و صبر و جنون
بعد از آن از عُصاره یِ اندوه، در وجودش دمید، من اویَم
او که یک شب دلیر و بی پروا ، روی ِ یک صخره سمت ماه پرید
خورد آخر سَرم به سنگ اگر ، خم نیامد ولی به ابرویم
گر چه جا مانْد نعش من آن شب ، روی آن صخره ، در تلالؤِ ماه
باز اما پیِ خطر میگشت ، این دو تا چشمِ ماجراجویم
و مرا در حیاط دفن کنید ، پیش انجیر وتاک خانه مان
نشکند در غمِ نبودنِ من ، خواب گنجشگ های ترسویم
و مرا در حیاط دفن کنید ، بلکه مادر به یادِ من باشد
دم دمای سحر که سردم شد ، کفنم را کِشد مگر رویم
