شبی از شبهای شهریور، به تاکستان اربابم زدم
ماه می تابید آن هنگام، در آن هنگامه ی روشن
آه ماه افتاده امشب از آسمان در خانه ارباب؟
مگر تصویر ماه در صورت آرام دریا نمی افتاد؟
دو چشمانت در آن ظلمت چو مروارید
بسان ماه به باغ نورافشان شد و تابید
گمان کردم نباشد جز تو شیدایی
تو الماسی، چو نابی، قعر دریایی
تو با چشمت ربودی از دلم امید ناامیدی را
که این سارقِ دلداده، دهد عمرُ و جوانی را
صدایت زد ارباب از درون خانه، بیا داخل، تاریک است
نمیدانم چرا امشب، یکی از بدترین شبهای تاریخ است
نمیدانست ارباب امشب، دلِ سارق، پهن گشته در دلِ باغش
نمیدانست یکی رفته،یکی هم مُرد سپس در عمر بی سرانجامش
دلم میگیرد از هر لحظه لحظهای فصلِ تابستان
و میسوزد چنان خورشید در میان قلبِ تاکستان
تو رفتی در نابهنگامه ترین لحظه، همان تقدیر بی شوکت
و آنجا قلب من خشکید، شروع گشت با شبهای بی کوکب
فزون بر این گزاف است بر دل رسوا
جفا در حق قلب یک سارق، شود بلوا
و من یک سارق از گذشتهای دور، ولی تو با سرقتت از من
نشان دادی یک شوخی کوچک بود، سرقت های پیشِ من
میم فشتالی
یاری
ماه می تابید آن هنگام، در آن هنگامه ی روشن
آه ماه افتاده امشب از آسمان در خانه ارباب؟
مگر تصویر ماه در صورت آرام دریا نمی افتاد؟
دو چشمانت در آن ظلمت چو مروارید
بسان ماه به باغ نورافشان شد و تابید
گمان کردم نباشد جز تو شیدایی
تو الماسی، چو نابی، قعر دریایی
تو با چشمت ربودی از دلم امید ناامیدی را
که این سارقِ دلداده، دهد عمرُ و جوانی را
صدایت زد ارباب از درون خانه، بیا داخل، تاریک است
نمیدانم چرا امشب، یکی از بدترین شبهای تاریخ است
نمیدانست ارباب امشب، دلِ سارق، پهن گشته در دلِ باغش
نمیدانست یکی رفته،یکی هم مُرد سپس در عمر بی سرانجامش
دلم میگیرد از هر لحظه لحظهای فصلِ تابستان
و میسوزد چنان خورشید در میان قلبِ تاکستان
تو رفتی در نابهنگامه ترین لحظه، همان تقدیر بی شوکت
و آنجا قلب من خشکید، شروع گشت با شبهای بی کوکب
فزون بر این گزاف است بر دل رسوا
جفا در حق قلب یک سارق، شود بلوا
و من یک سارق از گذشتهای دور، ولی تو با سرقتت از من
نشان دادی یک شوخی کوچک بود، سرقت های پیشِ من
میم فشتالی
یاری
