می توانستی آفتابی باشی که از مشرقی ترین پنجره می تابد به گویش فراموش شده امان در لحظه سکوت
هر بامداد
خوابگرد می شوم
تا صبح بیاید
و آفتاب بتابد از روزنه انتظارم
نگاه منزوی ام
پرستوی
مهاجری می شود
سرگردان هرم
خزیده ات بر سکوت سرد پنجره.
هر بامداد
خوابگرد می شوم
تا صبح بیاید
و آفتاب بتابد از روزنه انتظارم
نگاه منزوی ام
پرستوی
مهاجری می شود
سرگردان هرم
خزیده ات بر سکوت سرد پنجره.
