به پاسداشت والا شَهَنشاهِ عشق
ز فردوسی باید شنید نام عشق
هزاران درود و هزاران سپاس
به فرزند ایران و تک خالِ آس
فروغِ بیان و طلوعِ عیان
سفیرِ زمان و کبیرِ کیان
صداقت ضمیرِ طهارت پیام
به ظاهر حکیم و به باطن امام
فقیهی مدبر فصیحی سُترگ
فهیمی مفسر علیمی بزرگ
تبارک که گفتا به ذاتش شَهَش
چو فردوسی مانَد شهیرِ رَهَش
زمام امور ادب دست اوست
نکویی سرآمد اَبد عبد هوست
تکامل سرای پر آواز ِ دَهر
رسالت رسان دبیرانِ شهر
که فردوسی دریا دِگرها چو نهر
تمایل به شهد و تقابل به زهر
امیر ادیبان اسیرِ ادب
سفیرِ سلیسان شهیرِ دو لب
کفیلِ کبیرِ کرامت نسب
اصیلِ اصالت مهِ با ادب
نشانِ رگ و ریشه دارد ژیان
سِجِلِ شناختِ مهِ پارسیان
چنان عاشقانه سُتوده وطن
که گویا لباسی پوشیده به تن
زِ ایران که قطعأ هنر پرور است
میانِ هنرمندان او سرور است
هنر را در آمیخته با سروری
ستایش روا شد چنین رهبری
چنان در حکیمی بلاغت بَر است
زر اندیشیان را یقین گوهر است
سراسر نماد ادب پروری
حماسه سَرای سراسر زری
طلسم بیان را عیان کرده او
حروف را اسیر زبان کرده او
ندارد نشانی به جز مِهتری
سراسر سلیس بینی هر دفتری
به ایران که فخرِ بلادِ وفاست
گهر خیز دنیایِ مملو خطاست
تو سِیری نمایی ز شاهنامه اش
بخوانی و دانی یقین نامه اش
شناسی یقینا شناسنامه اش
که فرودسی ایران بُوَد خانه اش
جسارت شجاعت ریاست رفیق
حمایت حلاوت هدایت شفیق
بلاغت بضاعت بداعت بصیر
کرامت نجاجت کیاست سفیر
تماماً عیانند در آن نامه اش
که پارسی غنی شد سُرایانه اش
چه رنجها کشیده در آن سال سی
که پارسی گوهر گشته حال همی
به یادِ گرامش قیامی کنیم
هُمامیم که عهدش همامی کنیم
ببالیم به بودش که بودِ صفاست
دلش مرتضایی شَهَش کبریاست
سلام ای سراسر شهِ باهنر
درودت هرازان که گشتی گهر
شناساندی دنیا که ایران زر است
هنرجو پذیرِ هنر پرور است
هزار و دویست سال پیش بیشه ای
از آن روز تا امروز به حق ریشه ای
به عشق تو حافظ کنون خاک طوس
به تکریم مهیاست هوس کرده بوس
24 اردیبهشت 1403
مشهد مقدس ؛ آرامگاه حکیم فردوسی( فرزند ایران)
