سپیدواره4

دسته‌بندی: شعرنو
تاریخ انتشار: ۱۴۰۳ اردیبهشت ۲۴, دوشنبه ساعت ۱۹:۴۲۰ رأیبدون امتیاز
سپیدواره4

درد مجسم شده ام پهلو بگیر کنار این همه شب پای فانوست دریا هرروز فقط مانده ام این همه گنجشک چرا سراین سیم برق روبروی پنجره تان دعوا دارند مگرآب و دانه شان رامی دهی همه دوستم...


درد مجسم شده ام
پهلو بگیر
کنار این همه شب
پای فانوست
دریا



هرروز
فقط مانده ام
این همه گنجشک
چرا سراین سیم برق
روبروی پنجره تان
دعوا دارند
مگرآب و دانه شان رامی دهی




همه
دوستم دارند
چه عطری داشت
پیراهنت




به برادرانت گفتم
من دوستت ندارم
به حضرت عباس
ولی دم خروس شده اند
چشمانی که تورا می پایند
چه کنم




هر چه هم تو کوتاه باشی
دنیا
دهان در وازه ها باز است
وکوتاه نمی آیند




پلک نزن
دنیایم بهم می ریزد




خالی ازلطف نیست
تکرار دوستت دارم
برای تویی که
گوش شنوات نیست




همیشه برآنم
تا دلی را نشکنم
اما وقتی به خود نگاه میکنم
تکه تکه ام



دردنکشیده ام
اما رنج
رنج
رنج
که فقط درد میزاید
را سالها بار دار بوده ام
قابله ای نیست




روشنای نگاهت
مرا روزنی ست
به طلوعی ُ
که از برزخ سر می کشد




صبر کرده‌ام
تمام زمستانی
که یخ بندانش
استخوانم را سوزاند
گرم شدم
به امید بهار





دوستی تو
آخر عاقبت ندارد
بی انتهاست




دلتنگی
یعنی همین
الان
روی نیمکت
درهوای غروب
نشسته باشم
تونباشی




سوت میکشد
گوشهایم
از قطاری که میگذرد
اما صدای
پای تورا نمی شنوم




قطار
با خود برد
دلی که بامن نیست
وقتی صدای انتظارم
ایستگاه را پر کرد




نیمکت
کنار بهار
بارانی به تن
و این چتر عاشقی
شعر شد





چشمانت
درست همین حالا
لب پنجره
آسمانم را سیاه کرد




توباشی
کم می آورد دنیا
مقابل من
و دلی که سنگ تو را
به سینه میزند




خاطره ای بساز
رویا
برایم
این حرفها نان و آب نمی شود
من زنده ام
بی تو



اشتراک‌گذاری

این مطلب برای شما مفید بود؟

بازخورد شما به بهبود کیفیت مطالب کمک می‌کند.

در حال بررسی رأی شما...