در هوایت گریه کردن روز و شب کار من است
آن که چون شمعی بسوزد چشم خونبار من است
پلک تا بر هم گذارم گاه می آیی چوماه
چون بهخود آیم ببینم وهم و پندار من است
در خیالم با غزل مویت ببافم هر دو بیت
بوسه بر بافش ببافم شانه ابزار من است
بی قراری شور می ریزد به دل مانند باد
خاطرت هر لحظه در سیمای افکار من است
ادعا کردی که لیلایی، نبودی تو، ولی
دین مجنون را ربودی کفر اقرار من است
از رُخ آن آتشین رُز سوختم کنج فراق
هیچ دانی یادت ای گل حلقهی دار من است
ابر دلتنگی سرش بر شانهام، انگار که
در تو ماندن زیر باران سهم دیدار من است
فالم از حافظ بپرسد کی شود پیدا صبا
با متانت او بگوید غم خریدار من است
مرغ دل خاموش باید، چون که می دانم دگر
تیغ تیز این قفس بر سینهی زار من است
آن که چون شمعی بسوزد چشم خونبار من است
پلک تا بر هم گذارم گاه می آیی چوماه
چون بهخود آیم ببینم وهم و پندار من است
در خیالم با غزل مویت ببافم هر دو بیت
بوسه بر بافش ببافم شانه ابزار من است
بی قراری شور می ریزد به دل مانند باد
خاطرت هر لحظه در سیمای افکار من است
ادعا کردی که لیلایی، نبودی تو، ولی
دین مجنون را ربودی کفر اقرار من است
از رُخ آن آتشین رُز سوختم کنج فراق
هیچ دانی یادت ای گل حلقهی دار من است
ابر دلتنگی سرش بر شانهام، انگار که
در تو ماندن زیر باران سهم دیدار من است
فالم از حافظ بپرسد کی شود پیدا صبا
با متانت او بگوید غم خریدار من است
مرغ دل خاموش باید، چون که می دانم دگر
تیغ تیز این قفس بر سینهی زار من است
