پیراهن اسفند

تابید
و جفا نکرد
آفتاب ماندهٔ تنهایی
ترک ها
برمی‌داشت
بومِ هوشِ آشنایی
زاغک سیاه تبداری
عاقبت
خیال من برچید
جنگِ
سراسرِ صبرم
اندیشهٔ های صفا
صبح می کرد
جهان ما
اما
وهم بیچارگی
خویش می خورد
باز می گردم
به خانه
خانه ای رنگی
و صاحب های ارقام
باز هم
چشم های انتظار
تابش
غضروفی استخوان
نه دیگر
درد های مرا
پنجره می فهمید
شب های
مرا آسمان بویید
باز که گشتم
او ایستاده بود
و دستانِ امیدش
صدای مرا لمس کرد
فریاد که کشیدم
ساربان
خستهٔ زبانم
درختِ
سرخ لبانش را
منزلگه پروانه پنداشتند
لغزشِ
ترِ بارانیِ شبنم
روی گونه های قطره
تن من
شب دیده های ترور
گذر ایثار
از تلخی دالانِ حیات
ربنای
حضور مادر شد
رنجِ من
دور نیست
دوریست اما
همچو
نغمه ها و چلچله ها
در میان
پیراهن شکوفۀ اسفندی
زنده باد صدای پرنده
دمِ درگاه شفاعت ها