تنهایی

همچون چرخ و فلک
دور خود درگذریم
و چنان راه را به مستی در رهیم
که گردش ثانیه‌ها و‌تکرار را
در رقصی گیج ،
در پستوی شوق گم کرده‌ایم.
و مادامی که
از گردش زشت و گُنگِ شوق آرام نگیریم

ندانیم که تکرار ، دردِ بی امیدی است.
امیدِ غریب
امیدِ نرمِ تنهایی رخوت ناکِ سرابی گُم.

تکرار تلخ ترین نام است
وای بر ما که غرقیم در تکرار تنهایی

تنهایی ناگوار ترین مقدس قرن.


مفتون