ققنوسی به نام معلم

به نام خدا
می نویسم از معلم، شخصِ او را می شناسی؟
رنگ و بویِ عشق دارد، رنگ و بو را می شناسی؟
ظاهرش شاد است اما، او دلی آشفته دارد
با پرایدِ زیرِ پایش، فکرِ بنزِ خفته دارد
پایِ تخته می نویسد، می شمارد سیب ها را
با حقوقش می تکاند گرد و خاکِ جیب ها را
یک طرف شاگردِ پر رو می‌خورد روح و روان را
سویِ دیگر خانواده، می زند نیشِ زبان را:
مثلِ آقای کمالی، گر تو هم بزاز بودی
می خریدی یک النگو، اسوه ی احساس بودی
خانه ی همسایه را، دیدی چه زرق و برق دارد؟
او فقط از درس و دانش، دیپلمی از برق دارد..

چوبِ او گل بود و خل ها را کسی با آن نزد
چوب او رفت و کسی از رفتن آن دم نزد
بعد آن رفتن، دگر در بچه ها شرمی نبود..
دست بی رحمِ زمانه ترس ها را می ربود..
گرچه حالا دانش آموزی نمی ترسد ولی
یک معلم ماند با دنیای صفر و تنبلی
من نوشتم از معلم، قطعا او را می شناسی
قصه ی ایثار دارد، قصه اش را می شناسی
گفتم از او، چون که او را گم نمودم در خیالم
کاش او را دیده بودی در میانِ شعر هایم
جاده های مشق ها را در پِیِ نامش دویدم
دست خطی مانده در دفتر ولی او را ندیدم
شاید او جا ماند در آن خاطراتِ ابتدایی
در میانِ آب، بابا، بینِ اشعارِ سنایی
شاید او در جاده های برف و طوفان مانده باشد
با تمامِ درد هایش، شعرِ باران خوانده باشد
او همان ققنوس عاشق، در کلاسِ درسِ قلبم
زین سبب این بیت ها را محضر او هدیه کردم
گرچه نامش را میانِ درس هایم من ندیدم
خیلِ بسیاری از آن ایثار و عشق او شنیدم
مثلِ خانمِ رحیمی در دلِ پرخون کرمان
یک شهیده نو معلم، پیرو راه شهیدان