من آنگه باید آن ساغر شکستم
نه امروزی که از می، مستِ مستم
تو در ایام هشیاری ز مستان
حقیقت را شنو ،من مست هستم
یکُم ، جانا اسارت در علاقه‌ست
که من چون خو گرفتم دست بسته‌ام
اگر با سنگ ها هم خو بگیری
شبی اظهار داری : بت پرستم
وگر با خلق و آدم دوست گشتی
تو چون روبه بگو: اهلی شدستم
اگر مستحکمی با هیچ منشین
که گر قایم نباشم، چون نشستم
خلاصه پر گشودن در صغیریست
که من پروزن بودم گر نرستم
رهت پرواز باشد، آسمان در
نه چون من چون که دل بر فرد بستم
من آنگه باید آن ساغر شکستم
نه امروزی که از داخل گسستم
مشو غرّه به مسروریِ امروز
که خندیدم منم،اما گرستم
درفشم در هوا بودی و من خود
به اورنگی بُدم ،نَک گل نشستم
مزن دم هرگز از دلدار و دلبر
که از بس من شنفتم ژاژ، خسته‌م
تو هرگز خود مران از آدمیت
ولی من دیو دیدم هرچه جستم
و این دیوانگی از دیو ها بُد
و جز آن من همین خاکم که هستم
طمع کارند ساقیان و من هم
ملخ بودم و باری هم نجستم
گذرکن ساغر می را تو بشکن
که گر من بی قرارم، نیْ‌شکستم
29 2 402
آرمان جلال آبادی
نه امروزی که از می، مستِ مستم
تو در ایام هشیاری ز مستان
حقیقت را شنو ،من مست هستم
یکُم ، جانا اسارت در علاقه‌ست
که من چون خو گرفتم دست بسته‌ام
اگر با سنگ ها هم خو بگیری
شبی اظهار داری : بت پرستم
وگر با خلق و آدم دوست گشتی
تو چون روبه بگو: اهلی شدستم
اگر مستحکمی با هیچ منشین
که گر قایم نباشم، چون نشستم
خلاصه پر گشودن در صغیریست
که من پروزن بودم گر نرستم
رهت پرواز باشد، آسمان در
نه چون من چون که دل بر فرد بستم
من آنگه باید آن ساغر شکستم
نه امروزی که از داخل گسستم
مشو غرّه به مسروریِ امروز
که خندیدم منم،اما گرستم
درفشم در هوا بودی و من خود
به اورنگی بُدم ،نَک گل نشستم
مزن دم هرگز از دلدار و دلبر
که از بس من شنفتم ژاژ، خسته‌م
تو هرگز خود مران از آدمیت
ولی من دیو دیدم هرچه جستم
و این دیوانگی از دیو ها بُد
و جز آن من همین خاکم که هستم
طمع کارند ساقیان و من هم
ملخ بودم و باری هم نجستم
گذرکن ساغر می را تو بشکن
که گر من بی قرارم، نیْ‌شکستم
29 2 402
آرمان جلال آبادی
