تک درخت

زمینی بود و صحرایی
درختی بود و سنگ زاری
که ریشه داشت میان سنگ
نمی ترسید ز تنهایی
و حرفش را به باد می گفت
رفیقش بود همان گلسنگ
چو خورشیدم که می تابید
سلام می داد به برگ هایش
صنوبر بود و دنیایش
میان آن همه خشکی دلش دریا
نفس می داد به دوستانش
و شکر می کرد خدایش را
که سایه داشت به دیوارش
صنوبر بود و عیارش