جوانهٔ افکار

عصر بود و می‌دویدم در دشت.
دشتی که در آن،
زندگی زیبا بود؛
به زیبایی آفتاب و ماهتاب.
زندگی خوشبو بود؛
به خوشبویی عطرِ گل یاس.
زندگی آسان بود؛
به آسانی پرواز کبوتر از ذهن.
زندگی در این دشت،
تا ازل سرسبز بود.
من در این دشت وسیع،
گوای نم‌نم باران‌ام.
آری؛
من در این شعر امید،
می‌نویسم از رشت.
شهر شالی‌ها و شالی‌زار ها.
سرای میرزا کوچک‌خان جنگل... .
آشیان گیلکان خوش‌زبان.
آری؛
زندگی در این شهر، تا ازل خوش‌رو است.
مثل رنگ زعفران؛
مثل عطر گل سرخ؛
مثل آغوش‌بهار... .
و سوگند به خدای این شهر،
نبض درخت سرسبز،
تا صبح ازل،
خواهد زد.

سرودهٔ ستایش حبیبی