گلایه

زیرِ چشمِ غزلم باز سیاه است و کبود
جایِ مُشتی که زدی، مانده، نگو سانحه بود

همه کارَت شده درگیریِ با مصرع و بیت
از سرِ قافیه خون می‌رود آنگونه که رود

وضعِ حملی بکند شاعر اگر رویِ ورق
می‌کِشی پرده بر آن طفلِ برون آمده زود

رنگی از کین و عداوت چو ندیدی به رُخش
پس زنی پرده و آنگه بدهی اذنِ ورود

این چه رسمیست که باید همه جا حضرتِ شعر
بهرِ پابوسی‌ات ای شیخ، کند عزمِ سجود

شعله در خرمنِ اذهانِ منوّر زده ای
آسمان تیره شد از شدّتِ این آتش و دود

کوهِ آگاهی و بینش، شده جولانگهِ مرگ
کُشته‌ای هرکه بر آن قلّه بِکردَست صعود

زاده شد یک غزلِ دیگر و اینک بکُشش
تا که از خونِ تنش صد غزل آید به وجود