در نیستان سوزِ نِی آغازگر بالیدن است
سوزِ نِی اسراری دارد غایتِ نالیدن است
نِی جدایی ها طلب دارد نیازش بَر کنید
گر جدا گردد نیستان بذر هِجر پاشیدن است
در فراقِ محفل دل ها که نِی اوجِ وَراست
نِی به اوج آید نشانِ رخصتِ روئیدن است
سوز دل گر غالب آید بر دلی طوفان کند
گر چنین شد التیامش عِطرِ گل بوئیدن است
دل اگر دلتنگی گیرد سر به طغیان می کشد
گر سیَه بود انقلابش موقعِ شوریدن است
گر مزین شد سفیدی عاقبت خِیری رواست
غیرِ آن باشد یقینا سوزِ دل افزودن است
چِشم دل بینی گرامی چشمِ سر دارُالخطاست
کج کنی گردن نهایت وقت دل آسودن است
حافظا نِی سهمی دارد سوزِ نِی دارالشفاست
دلِ تجلیگاهِ معشوق رَسمِ عشق آزردن است
2 خرداد 1403
طبیب حافظ کریمی( لسان الحال )
