غبار آدمها

دلم گرفته از تمام آدمها
هوای سرم پُراز غبارآدمها
به ذهن پُر شده از سموم رنگارنگ
ز باور کج در مرام آدمها
ز تند باد فنا دل به طوفان دادیم
چو تشنگان لب به جام آدمها
کسی به فکر ناتوانان نیست
چگونه گریزم از حصار آدمها
به گوش هوش پنبه کرده اند ولی
چه صیدها فتادند به دام آدمها
نمی شنوند آه و ضجه ی محروم
و ذهنها گنگ در فضای آدمها