افسانه داغدار

دیدی که چطور با تو یار شدم
بی غم نبودم که غمدار شدم
تو ازباخبری تنها رفتن بردی
من مجنونِ گم گشته بر،دار شدم
صدایی نمیکنی و سکوت میداری
من برخواب ارامت سزاوار شدم
نگاهت پنهان و بی زبان میخوانی
من درپی افسانه ای داغدار شدم