زن

می شناسم
زنی را
که ایجاز کرد
سمفونیِ آرزوهایش را
به کوتاهیِ
لالاییِ گرمی
در گوشِ کودکانش

و با غلو
به رخ کشید
غم هایش را
در تصویرِ لبخندی تلخ