تا چشم کار میکرد دریا بود و ژرفاش
ساحل نبود، اولش با دل و جون شنا کردم، سال ها گذشت اما همچنان سراغی از ساحل نبود.
گاهی روی امواج دراز میکشیدم تا نفسی تازه کنم، گاهیم هم صحبت ماهی ها میشدم.
تمام اون مدت ترس از ماهی های مُرده داشتم.
ماهی هایی که بی جان به روی آب میان.
تمام ترس و کابوسم این بود که امیدم به پایان برسه و من هم به روی آب بیام.
با این وجود ادامه دادم و باز هم شنا کردم
ثانیه ها، دقیقه ها، ساعت ها، روز ها و سال ها میومدن و میرفتن اما تمام دست و پا زدن ها بی حاصل بود.
میگن اگر که توی بیابون بی آب و علف گم شی از شدت تشنگی سراب میبینی
نمیدونم برای کسی مثل من که در دریا شنا میکنه و خشکی هایی رو به چشم میبینه چه واژه ای بکار میبرن شاید توهم
گاهی بر تخته ی چوبی شناور بر آب تکیه میزدم.
از یجایی به بعد هم خسته شدم و منتظر غریق نجات بودم تا منو از دریاهای پر از طوفان به ساحل امن بیاره.
اما.....
اما نیومد
درد رو احساس میکردم
گاهی قایق ها میومدن و میرفتن، بعضی هاشون راهم میدادن تا کمی همکلام شیم، گاهیم بی توجه رد میشدن.
از یجایی به بعد خسته از قایق ها و ناامید از وجود غریق نجات ها شدم.
اصلا ناامید شدم که ساحلی وجود داشته باشه
فکر کنم به آخرای قصه رسیدم، شاید در آخرین نفس ها غریق نجات پیدا بشه، شاید هم به سرنوشت های ماهی های روی آب دچار شم.....شایدم در خوشبینانه ترین حالت مثل اون تنه ی درخت بی هدف بر امواج شنا کنم یا، یا، مثل شیشه پلاستیکی بِلا استفاده و نا امید از بازیافت هزاران سال در انتظار تجزیه بنشینم
اینجا تا چشم کار میکنه دریاست و من راه های انتخاب مختلف و متنوعی برای تجربه ناگزیر از شکست و مرگ دارم......
من همون تنه ی شناور درختم که روزگارانی به امید میوه دادن سر از خاک بیرون آورد، جوانه زد و نهال شد، اما یروز با تبر در هم شکست و به دریا انداخته شد.
من همون شیشه ی شراب کهنسالی بودم که به همراهانش حرارت عشق، فرار از روزمرگی و عالم مستی رو هدیه داد اما بعد از اتمام محتواش، به دریا پرتاب شد شایدم بطری ای بودم که روزگارانی رونق داشت و پیامرسان عاشقانی بود که بعد از دود، پلِ ارتباطی بینشون بطری های حامل نامه های دلتنگی و عاشقانه بود، اما با شروع عصر جدید و راه های جدید ارتباط به فراموشی سپرده شد
الان که بهتر نگاه میکنم اینجا دریا نیست
مرداب مردابی پر از تیرگی و رذالت، پر از ناپاکی
تیره هست، خیلیم تیره و ناپاک
آری، اینجا ذهن من است( :
arash ghadir آرش غدیر
ساحل نبود، اولش با دل و جون شنا کردم، سال ها گذشت اما همچنان سراغی از ساحل نبود.
گاهی روی امواج دراز میکشیدم تا نفسی تازه کنم، گاهیم هم صحبت ماهی ها میشدم.
تمام اون مدت ترس از ماهی های مُرده داشتم.
ماهی هایی که بی جان به روی آب میان.
تمام ترس و کابوسم این بود که امیدم به پایان برسه و من هم به روی آب بیام.
با این وجود ادامه دادم و باز هم شنا کردم
ثانیه ها، دقیقه ها، ساعت ها، روز ها و سال ها میومدن و میرفتن اما تمام دست و پا زدن ها بی حاصل بود.
میگن اگر که توی بیابون بی آب و علف گم شی از شدت تشنگی سراب میبینی
نمیدونم برای کسی مثل من که در دریا شنا میکنه و خشکی هایی رو به چشم میبینه چه واژه ای بکار میبرن شاید توهم
گاهی بر تخته ی چوبی شناور بر آب تکیه میزدم.
از یجایی به بعد هم خسته شدم و منتظر غریق نجات بودم تا منو از دریاهای پر از طوفان به ساحل امن بیاره.
اما.....
اما نیومد
درد رو احساس میکردم
گاهی قایق ها میومدن و میرفتن، بعضی هاشون راهم میدادن تا کمی همکلام شیم، گاهیم بی توجه رد میشدن.
از یجایی به بعد خسته از قایق ها و ناامید از وجود غریق نجات ها شدم.
اصلا ناامید شدم که ساحلی وجود داشته باشه
فکر کنم به آخرای قصه رسیدم، شاید در آخرین نفس ها غریق نجات پیدا بشه، شاید هم به سرنوشت های ماهی های روی آب دچار شم.....شایدم در خوشبینانه ترین حالت مثل اون تنه ی درخت بی هدف بر امواج شنا کنم یا، یا، مثل شیشه پلاستیکی بِلا استفاده و نا امید از بازیافت هزاران سال در انتظار تجزیه بنشینم
اینجا تا چشم کار میکنه دریاست و من راه های انتخاب مختلف و متنوعی برای تجربه ناگزیر از شکست و مرگ دارم......
من همون تنه ی شناور درختم که روزگارانی به امید میوه دادن سر از خاک بیرون آورد، جوانه زد و نهال شد، اما یروز با تبر در هم شکست و به دریا انداخته شد.
من همون شیشه ی شراب کهنسالی بودم که به همراهانش حرارت عشق، فرار از روزمرگی و عالم مستی رو هدیه داد اما بعد از اتمام محتواش، به دریا پرتاب شد شایدم بطری ای بودم که روزگارانی رونق داشت و پیامرسان عاشقانی بود که بعد از دود، پلِ ارتباطی بینشون بطری های حامل نامه های دلتنگی و عاشقانه بود، اما با شروع عصر جدید و راه های جدید ارتباط به فراموشی سپرده شد
الان که بهتر نگاه میکنم اینجا دریا نیست
مرداب مردابی پر از تیرگی و رذالت، پر از ناپاکی
تیره هست، خیلیم تیره و ناپاک
آری، اینجا ذهن من است( :
arash ghadir آرش غدیر
