تو کجائی

با سوز و گداز نشسته ایم و تو نیایی
دانم که زِ ما ندیده ایی رسم وفایی

عمر من و ما کفاف دوری ندهد یار
این خاک که به سینه میکشد رو به جفایی

از روز ازل گرفته دل پای شما را
گو با دل دیوانه چرا راه جدایی

ما همچو گداییم و در خانه نشینیم
از خانه خویشتن تو مران دست گدایی

غرق گنه ایم و سر فتاده به خجالت
ما دلخوش بخششیم و بخشش که شمایی

هر جمعه پر از شاید و انتظار و دیدار
آغوش گرفته جمکران داغ جدایی

با چشم امید نشسته ایم خسته ز بیداد
هر جمعه سوال ما شده که تو کجایی

ایوب محمدی. 1403 03 04