ریائی

کی میشود بیائی ، که جانرا فدا کنم
مرغ دلم ز شوق دوباره هوا کنم

از این فراق گوشه گرفتم ز مردمان
تنها شبانه روز خدا را صدا کنم

همچون دو قطره آب که درهم شود شدیم
دیگر چگونه خود ز تو باید جدا کنم

حسن ترا ز شعر و غزل میکشم برون
در شعر خویش نام ترا من صد ا کنم

من از تو درد خواستم نه درمان درد خود:
دردم بده که باز دلم مبتلا کنم

یاران کجا شدند در این دوره غریب
در شهر با چراغ پی آشنا کنم

تنها شراب ناب کند درد من دوا
از دست روزگار همین در خفا کنم

دلها فسرده است از این روزگار دون
ترسم که شرح علت این ماجرا کنم

فریاد از این ریا و ریائی و پند او
البته پند او همه باد هوا گنم