شکوِه

شِکوه است
ترانه ی غالب
شب های پر تشویش

و سالها ست
خوابیده
قلبی گرم
به محفل آغوشی سرد

که بر دوش می کشد
روزهای زیادی
تن دردمندی را
با گیسوان پریش خاطره

ورق می زند
در یادش
با اکراه
برگ برگ خاطره را


به امید
حس دوباره‌ی
عطر ملیحی
از ملودی عشق