زجرمرگِ دلِ من

یاوه گویند که دنیا فانی ست،
زجرمرگِ دلِ من
هیچ هم خنده نداشت

وقتِ مرگ دل من
پنجره ساکت شد
گاهِ حرّافیِ آن راویِ بی منزلِ مغزم برسید
و چنان از در و دیوار و دریچه
بد و بیراه و نقیصه
به زبان می آورد،
که یکی مرغ دگر پر نگشود،
بر فراز قفس بی در و دیوار دلم
یاکریمی که همی زاهد دشت جان بود
پس از آن کافر شد
و دگر از پی ردی ز تقی
هیچ آواز نکرد.
دل من حرمت داشت؛
دل من وقتی مرد
جامه مردم این آبادی
همه مشکین گون شد
ابن مسلم در گور
سخت بر خود لرزید
وز دل این دل دلمرده ما
شورشی بیرون شد
بعد مرگ دل من
بلبل دیره به دست
روضه ها از بر شد
دم طاووس به کل پرپر شد
ابر ها بگریستند
لب خشکیده ساغر تر شد
زین غم وزن گران
شانه هایم بشکستند و همی
شانه بر سر گر شد
آن رفیقی که به اشعار دلم گوش سپرد
آن رفیق هم کر شد.
آرمان جلال آبادی
7 1 1403