چشم‌انداز خشک

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
نام شعر: ناله‌ی چشم‌انداز خشک
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ


برهنه چون مرمری
که راه می‌جنباند به تاریکی
به جانب باد بلورین
که نفس‌های رویا از آن می‌آیند
می‌زنم من به زیر این پیکره‌های نامأنوس
که می‌سازند سایه‌های صبح بی‌عشق

به یک‌جا مدفون‌اند
دست‌ها و ابریشم‌ها
به چشم‌اندازی
که خون جراحات ما در آن خشک می‌شود
خشک چون لاشه‌ی آبشارها
و شکسته چون کلید سرو

آسمان با ناله و غباری
می‌خواهد که فروبریزد
و اگر که پروانه‌ی ماه نرسد به دریا
جماعتِ سرگین
هستی خواهند یافت بر عرش
و خون
بی‌فکر و جمجمه خواهد پراکند خود را به خاک
هم‌چون این ابر خاکستری
که به تماشای تازیانه خوردن تیراژه‌ها
بر زمین آمده است
چون از آوند مومین ستاره‌ها
نوری به جهان نمی‌ریزد
که قصد سرریز شدن از گلجام سحر را کند

آه
اکنون بادبان‌ها و رویاها
آه
اکنون منشأ آسمانی قلب ما
همان که برهنه چون مرمری
راه می‌جنباند به تاریکی.



حسین صداقتی
(بهشهر) 9 اردی‌بهشت‌ماه 1403