نادیده پرستیم...

خالقی را که نه کس دیده پرستیم
ازخودگذشتیم جان در کف دستیم
باخیالش همگی سرخوش و مستیم
از ازل بوده چنین همینیم که هستیم
مرامش ندانیم نخواهیم که بدانیم
چشم بسته و کورانه درین ره بمانیم
آمدند بنامش قصه ها سرودند
سرها بریدندناموس و اموال ربودند
هزاره گذشت زآخرین خاندان
طلسمی زده اند گویی به ذهن ودلمان
خن آلود شده تاریخ بدست اینان
آدم شده حیوان بلانسبت حیوان
درعجبم کس نپرسید زخود ؟؟
خدایان راچه سود؟هست اینهمه زدو خورد
یا آدمیم باید ره آدمی رویم
یا بگذریم زین مقامو خود خواب زنیم
هبوط کرد نسلیم نبوده مرام آدمی
حیوان باشیم و زندگی کنیم بنام آدمی
تفتیش عقاید؟دانم زنده شده باز
چکنم عقل و دلم نیست همره و همساز...