گلهای پرپر

یِ باغبان با نهال با گلایِ بی مثال
همره و همراه شدند رفتند برای وصال

انگار زمین خواب نداشت
آسمونش تاب نداشت

انگار باید میرفتند
غمی بِدل میذاشتند

بارفتن این گُلا بویی پیچید در هوا
سرمستیِ غریبی خالقمون کرد به پا

درستِ که شهیدند
افتخار زمین اَند

اما قلبامون هنوز
باور نداره این سوز