حافظا

من فاعل به دستور دل رمیده ام
حافظ مده فال من ترساندن جدایی
من عامل خرجم به رسوایی
حافظ بد مکن سر رسوایی ما در فال خود
همه خواهند خواند عقب میمانم
چو ترنم باران مهمان چشمان سر زده ام باشد حافظ
دعوت دعوا چرا خود که باخته ام را سر چرخانده ام
بی پلک صاحب خانه ی مشاوق ترنم بوده ام
حافظ گر خطری بر خبری زعشق هست تو بدار ما را گوش زبان
غیر تو هیچ زبانی نیست روشن باور ما
شکی به یقین است بی درمان باشد زخم زبانان به گوش رسیده ما
حافظ چلچله ها باخت هم همه ها شده اند هر بار ما را