شهر بیمار لب تیره
مثل مردی که داشت جان می داد
سینه اش پر از گاز خردل بود
سرفه اش طعم سرطان می داد
هر درخت مثل سنگر بود
سنگر قبل بمباران
برگ های خشک و نارنجی
مثل آژیر بود قبل یک پایان
دود زشت و سیاه بد هیکل
مثل یک دیو که می آشفت
لشکر مرگ بر می خواست
شور زندگی ناتوان می خفت
مثل فیلم های صامت غمگین
رنگ از طرح فراری بود
در غم زایش یک بغض
آخرین چاره بی قراری بود
شهر سرد و ساکت و بی روح
در دلش چند پا غده
طعم تیره تلخ بارانش
فوران اسید بود در معده
از جنوب شهر به سمت شمال
از دهک یک، سمت ده می رفت
سهم یک ملت از سفره
دیوکسین بود از اکتشاف نفت
در میان خندق تبعیض
آتش اعتیاد و فحشا بود
فرم دیگر خود فروشی ها
اختلاس بود و حاشا بود.
لایه ها خالی از آبُ
سفره ها تهی از نان شد
وقت استضعاف و نخوت قارون
در زمین نشست آسان شد
بیم انقلاب پائیزی
در سرای ستمگران پیچید
دست لشکر توران
زیر نعل ارغوان می چید.
بازی نفس و شلاق
تا کدام از تاب افتد
مرد سلاخ یا قناری ها
چه کسی در سراب افتد؟
ماهیان خسته در مرداب
غرق انتظار باران بودند
دشت‌های قرمز تشنه
در تب آب نالان بودند.
در شتاب دشنه های مست
شحنه ها جنون خون دارند
عاشقان، شراب خشم
در سکوت سکون دارند
جنگ جنگل و سرما
انحنای راه باریک است
یا سحر را به شوق می آریم
یا مسیر قرن تاریک است
این شعر از لحاظ فرم تحت تاثیر شعر (ده سال آزگار) از سرکار خانم آهن سروده شده است
