اشترانکوه

مو دلتنگِ هِناتِم اشترانکوه
وِ سِیقَه او تیاتِم اشترانکوه

کِلو آوی دِلوم وا هُمدُرونگیت
چَنی خینه دل تو اشترانکوه

نشینَن گِیَل و دورگَل به مَندیر
لرسون وِ تِماته اشترانکوه

دلوم سیت همچو دینِشتَ به اَنگِشتْ
چَنی دردت گرونه اشترانکوه

تونَم مَندی به مَندیرِ سپید کوه
چونو چَشْ پر زِخینی اشترانکوه

ز قالی کوه چَمِ گیسِت وَر افتاد
دِ دشتِ جاپِلَقْ آروم گِرِته اشترانکوه

ز هِیجارِ تو ،بی مریم ایدونه
قدم خیر، ها دِ یاریش اشترانکوه

گمونوم رَهدِنه یاری بِجورن
بِرارون دِ لرستون اشترانکوه

بزن کِلْ تو،کِلِ بُساکی وبین
دِ کُلْ، چوپی و لیلانه مِرقصند اشترانکوه

نکه وامَندِه ایلوم بختیاری
خومِمْ چو پشت شونِت اشترانکوه

مونه گوتِنْ که فرهنگِت کجا رَد
وِروگِردِتْ نِشو دام اشترانکوه

نه که تِهنا بِمَندِن سردیارون
به رومشگان و دلفان اشترانکوه

گَیومِ کن خبر، مو دل به هولُم
زِ کوهدشت و زِ دوره اشترانکوه

مکن ناله،بزن گاله بیایند
ز پلدختر چو شیرون اشترانکوه

بِرارونِم همه چوقا بپوشند
چو پوشند سه تَرَکه اشترانکوه

مبادا که نشینی غم بگیره
درود و سلسله نِه اشترانکوه

پیایونِت همه دنیای غیرت
به نالِ برنوا دوشمِن زنِنْ تَشْ،اشترانکوه

ز حیله دوشمِنِتْ کِردْ هفت و چهارُم
مِنِه که خُرموَه بیدَه ستینِم اشترانکوه

زِ آلیوَرزِ تو اَفتوُ زنه سو
دِ کلْ مُلکِتْ کنه پرشور و وِیشَر اشترانکوه

گَیومی دی بهاره به گهر بین
ز دربند و ز ازنا اشترانکوه

ز باوینه ز آساره بَراَفتو
بِنه سیم یه نوایی اشترانکوه

ایکه گوتِم زِ دلتنگی ایسا بی
مِنَم چی خوت غمینم اشترانکوه

بیا تا دست یکدیگر بگیریم
دِ کوه و دشت،لَک و لر اشترانکوه

دَد و دیوی که ساخته هفت و چهارت
به گردون وارهونی اشترانکوه

به سوْزی و به کشت و لاله و نهر
بَکی مَردِمِ مهمون اشترانکوه

به سینَتْ کوک و قرقاول بخونن
بلال و سیت بیارم اشترانکوه

مونَم مهر تونه می پرورونوم
د سر عشق تو دارم اشترانکوه

نَمَن تِهنا دِرا وا اَفتو روز
لرستونوم وِ ساته اشترانکوه