دلبرِ پروانه پیکر

کاش قلبم عاشقِ ماهی به آن غایت نمی شد
در سپهرِ چشمِ من هرگز تو پیدایت نمی شد
لحظه ای که مهربان از پیشِ چشمانم گذشتی
روحِ تنهایم همان یک لحظه همپایت نمی شد
کاش وقتی آمدی در قلب و جان سُکنا گزیدی
آن چنان بودی که در اِقلیمِ دل جایت نمی شد
با من از سردی سخن می گفتی و نا مهربانی
سینه اَم سرشار و پُر گرمِ نفس هایت نمی شد
کاش مهرت در دل و احساسِ بی پروایِ من
چشمه ساری قدسی و انسانی و آیت، نمی شد
یا نمی دیدم جمالت، یا که چون بیگانه بودی
چشمِ من مبهوتِ چشم و شرمِ زیبایت نمی شد
جذبه اَت، در جان و دل آوازِ بیداری نمی داد
قلب اسیر و دل خوشِ اکسیرِ گیرایت نمی شد
کاش مستی بودم و دائم خرابی، در خرابات
سرنوشت اَم، در یدِ امروز و فردایت نمی شد
گر چنین بودم چو شاهی بی خبر از کارِ دنیا
حسِّ خاموش اَم اسیرِ درک و معنایت نمی شد
گر نبودی همچو شیرین، دلبری پروانه پیکر؟
جانِ مقصود این چنین مجنونِ سیمایت نمی شد ( مقصود )