کیش و مات

قصه ای خواهم نِوِشت از سَرنِوِشت
چون همه رَفتَند ، عشق از سَر نوشت
یک بِرَفت و صَد بِجایَش شُد پَدید
صَد بِماند و یک نَشُد از صَد نصیب
چونکه میرَقصَد قلم در دستِ من
حرفِ دِل بیرون شَوَد از جان و تَن
حرفِ دل بیهوده شُد،چون دل نبود
دل نَباشَد ، حَرفِ بیهوده چه سود؟
خوابِ من یک لَحظه از بیداری است
خَنده ام عَکسیست ، پُشتش زاری است
خاک ، خَسته از حُجومِ لاله ها
گوش ها کر از صِدایِ ناله ها
خَنده گُم شُد پُشتِ اَندوهی مُدام
چَشم هایِ باز و اَفکارِ نیام
سودِ این زیباکده بَر ما چه بود؟
باختَم ؟ اِی وای تَقصیرِ که بود
اَشک کردم سُرمه ی چَشمانِ خود
حَبس کردَم دیده دَر زِندانِ خود
عشق وَرزیدم به بحرِ کائنات
روزها شُد کیش ، شَب ها ماتِ مات