دیدگاه

این زمان
که اراده‌ی سوسوی مکرر یک شبتاب
در کار آبستن ستون‌های بیشتر
برای نیافتادن آسمان‌هاست
عبور از چه اندازه میلاد خشک جاده‌های تاریکی
برای رسیدن من به تو
در انقیاد بلور و علف کافی‌ست؟

ضمیر ناآگاه خود را
بر ساعت بنفشه‌ها کوک کردن،
و در خیزاب رویا
ارغوان تو را نوشیدن
تا فرارسیدن مرگی
که ما می‌خوانیمش:
عریانی از جنبندگی تن.
و تو می‌گویی:
مرمّت حجاب جان.


آه
آبی‌ترین چشم‌ها نیز
زیر برگ‌های ستارگان
پلک فرومی‌بندند.


حسین صداقتی
(بهشهر) 7 دی‌ماه 1402