پس از بیش از ۲۰ سال هدایت تیم فرمول یک ردبول، کریستین هورنر نمیخواست اعضای تیمش از طریق یک بیانیه مطبوعاتی از برکناریاش مطلع شوند.
او روز سهشنبه، از سوی مدیران ارشد شرکت ردبول در اتریش مطلع شد که بلافاصله از وظایف اجراییاش کنار گذاشته شده است. در پاسخ، از آنها خواست خبر تا زمانی که خودش شخصاً موضوع را به کارکنان اعلام نکرده، علنی نشود.
بر همین اساس، انتشار بیانیه رسمی به تعویق افتاد تا هورنر بتواند خودش مستقیم با اعضای کارخانه صحبت کند.
صبح چهارشنبه در دفتر مرکزی تیم در میلتونکینز، هورنر در جمع کارمندان حاضر شد و اعلام کرد که با «شوک» متوجه شده دیگر رهبری تیم را بر عهده نخواهد داشت. گرندپری بریتانیا، مسابقهای که اخیراً برگزار شد، آخرین حضور او در رأس تیم بود.
او با لحنی احساسی خداحافظی کرد – حتی با چند قطره اشک – و پس از پایان سخنانش، اعضای تیم برای پنج دقیقه ایستاده برایش دست زدند. پس از آن، هورنر وسایلش را جمع کرد و محل را ترک کرد؛ شاید برای همیشه از مقر میلتونکینز که خودش در ساخت و رشد آن نقش کلیدی داشت.
اندکی پس از رفتنش، دفتر مرکزی ردبول در اتریش بیانیهای کوتاه منتشر کرد که تأیید میکرد هورنر دیگر مسئولیت اجرایی در تیم ندارد. او فعلاً تحت قرارداد باقی میماند، اما وظایف عملیاتیاش به پایان رسیده است.
لوران مکیس با اثر فوری بهعنوان مدیرعامل ردبول ریسینگ و رئیس تیم فرمول یک جایگزین هورنر شد.
کریستین هورنر و جاناتان ویتلی
خبر غیرمنتظره و شوکهکننده
به عنوان یک تغییر در رأس مدیریت تیم، این اتفاق کاملاً غیرمنتظره بود – بهویژه با توجه به اینکه هرچند فصل جاری مطابق با انتظارات پیش نرفته، اما به هیچ وجه فاجعهبار هم نبوده است.
فراموش نکنیم که مسابقه گذشته یک خودروی ردبول موفق به کسب پول پوزیشن شد و شاید اگر شرایط آبوهوایی بریتانیا دخالت نمیکرد، مسابقه را هم میبرد.
خروج هورنر اما پرسشهای زیادی را ایجاد کرده؛ پرسشهایی که پاسخ روشنی از سوی مدیریت ارشد ردبول به آنها داده نشده و همچنان مشخص نیست چه عاملی باعث شد دقیقاً در این مقطع زمانی چنین تصمیمی گرفته شود.
حتی گفته میشود به خود هورنر هم توضیحی درباره علت این تصمیم ناگهانی داده نشده و او روز سهشنبه بدون هیچ هشدار قبلی مطلع شد که کنار گذاشته میشود.
تنها چیزی که از سوی گروه ردبول منتشر شد، بیانیهای کوتاه بود و چهارشنبه شب هم بیانیهای از تیم فرمول یک که در آن به هورنر فقط در قالب یک نقل قول از اولیور مینتسلاف، مدیرعامل پروژهها و سرمایهگذاریهای گروه ردبول، اشاره شد. هورنر خودش هم در حال حاضر برای اظهار نظر در دسترس نیست. افزون بر این، پاول اسمیت مدیر گروه ارتباطات و اولیور هیوز مدیر ارشد بازاریابی و تجاری گروه ردبول هم از تیم جدا شدهاند.
آنچه تقریباً قطعی است این است که این برکناری هیچ ارتباطی به اتهامات مطرحشده علیه هورنر توسط یک کارمند زن در سال گذشته ندارد. ردبول در ابتدای سال گذشته خودش این موضوع را بررسی و هورنر را تبرئه کرده بود؛ بنابراین منطقی نیست که حالا دوباره این پرونده عامل اصلی شود.
عملکرد تیم در پیست هم توضیحدهنده کامل این تصمیم نیست. گرچه فصل ۲۰۲۵ فصل درخشانی برای ردبول نبوده، اما تیم دو پیروزی و چهار پول پوزیشن کسب کرده – آماری که بهجز مکلارن تیم دیگری به آن نرسیده است.
رده چهارم در جدول سازندگان هم در واقع بیانگر سرعت واقعی ماشین (دستکم در اختیار مکس ورشتپن) نیست و در مجموع فصل به هیچ عنوان به آن اندازه بحرانی نبوده که معمولاً باعث یک برکناری فوری در این سطح شود.
مکس ورشتپن و یوس ورشتپن
حسادت و قدرت؛ پشت پرده برکناری کریستین هورنر
قویترین نظریهای که درباره دلیل واقعی کنار گذاشتن ناگهانی کریستین هورنر مطرح شده، به مسئله کنترل در عملیات فرمول یک ردبول مربوط میشود؛ جایی که ظاهراً بعضی از جناحها در ساختار بزرگتر ردبول از قدرت بیش از حدی که هورنر در دست داشت ناراضی بودند.
هورنر علاوه بر نقش مدیر تیم ردبول، مدیرعامل، رئیس بخش پاورترینز و در عمل مسئول بسیاری از امور تیم خواهر یعنی ریسینگ بولز و حتی بازاریابی آن بود.
گفته میشود برخی در ساختار کلی ردبول احساس میکردند تیم بهجای آنکه «ردبول ریسینگ» باشد، در حال تبدیل شدن به «هورنر ریسینگ» است.
این موضوع میتواند توضیح دهد چرا در هفتههای اخیر تغییرات آرامی صورت گرفت تا محدوده اختیارات هورنر دوباره تنظیم شود و او از برخی بخشهایی که پیشتر در کنترلش بود، کنار گذاشته شود.
سال ۲۰۲۳، هورنر نقش کلیدی در متقاعد کردن اولیور مینتسلاف داشت و به او گفت برای تیم آلفاتاوری (که آن زمان نتایج ضعیفی داشت) دو گزینه وجود دارد: یا بفروشد، یا اجازه دهد او وضعیت تیم را سر و سامان دهد.
مینتسلاف گزینه دوم را انتخاب کرد و هورنر در بازسازی تیم نقشی اساسی داشت: لوران مکیس را بهعنوان رئیس تیم آورد، پیتر بایر را بهعنوان مدیرعامل منصوب کرد و در جذب قراردادهای اسپانسری ویزا و کشاپ که هنوز روی خودروها هستند نقش داشت.
اما اخیراً گفته میشود ردبول تصمیم گرفت کنترل بیشتری بر تیم ریسینگ بولز داشته باشد و بازاریابی آن را از کنترل هورنر خارج کرده و اختیار بیشتری به بایر و مکیس بدهد.
همچنین در میان مشکلات اخیر عملکرد در پیست، ردبول در فکر این بود که شاید مسئولیتهای هورنر در میلتونکینز هم تقسیم شود؛ تا او مجبور نباشد همزمان هم تیم مسابقه و هم پروژه پاورترینز را هدایت کند.
یکی از ایدهها این بود که هورنر فقط به نقش مدیر تیم اصلی ردبول محدود شود و فرد دیگری ریاست پاورترینز را بهعهده بگیرد.
اما هورنر هرگز علاقهای به این نداشت که فقط یک مدیر اجرایی ساده باشد که در پیست عملیات را هدایت کند و به افراد دیگر گزارش دهد. او معتقد بود برای موفقیت در فرمول یک، رهبر تیم باید کنترل کامل سرنوشت تیم را در دست داشته باشد؛ یعنی اختیار همه چیز.
دکتر هلموت مارکو و کریستین هورنر
نمونه تاریخی: لغو توافق با پورشه
همین نیاز هورنر به کنترل کامل بود که باعث شد معامله احتمالی ردبول با پورشه برای فصل ۲۰۲۶ منتفی شود؛ چون هورنر معتقد بود ورود یک شریک بزرگ، با خود «مداخله شرکتی» میآورد و هویت تیم بهعنوان یک تیم مسابقهای چابک را از بین میبرد.
حتی آخر هفته گذشته در گرندپری بریتانیا، هورنر به وضوح درباره این ساختار سازمانی صحبت کرد و گفت همین مدل باعث قدرت تیم شده:
در ردبول ریسینگ، ساختاری واضح داریم که به من گزارش میدهند؛ مثل کاری که احتمالاً اندی [کاول] یا توتو ولف دارند.
ما مدیریت ارشد خیلی منسجم و قوی داریم. به نظر من نیازی به تغییر نیست؛ ساختاری که داریم خیلی واضح و مؤثره.
اما چیزی که برای هورنر خوب بود، ظاهراً برای همه در امپراتوری ردبول کار نمیکرد. مدتهاست گفته میشود هلموت مارکو، مشاور ردبول، همیشه میخواست جلوی قدرت گرفتن بیش از حد هورنر را بگیرد.
نقش خانواده ورشتپن و مارکو
مارکو ارتباط نزدیکی با کمپ ورشتپن داشت؛ و بهطور گسترده مشخص بود که یوس ورشتپن (پدر مکس) طرفدار پر و پا قرص هورنر نبود.
همان اظهارات جنجالی یوس ورشتپن پس از گرندپری بحرین ۲۰۲۴ – زمانی که هورنر هنوز درگیر پرونده اتهامات اخلاقی بود – جرقه جنگ داخلی در ردبول را زد:
تا زمانی که او در پستش باشد، اینجا تنش خواهد بود. تیم در خطر فروپاشیه… اینطوری نمیتونه ادامه پیدا کنه.
او خودش باعث مشکلاته ولی نقش قربانی رو بازی میکنه.
تنها یک هفته بعد فاش شد که مارکو بندهایی را در قرارداد مکس تغییر داده تا در صورت برکناری مارکو، مکس بتواند به راننده آزاد تبدیل شود. این کار باعث شد مارکو موقعیت خودش را تثبیت کند و جلوی اخراجش را بگیرد.
با وجود این سیاستها، هورنر توانست در ابتدای ۲۰۲۴ دوام بیاورد و کمک کند مکس ورشتپن چهارمین عنوان قهرمانی رانندگانش را کسب کند؛ هرچند ردبول در نهایت قهرمانی سازندگان را از دست داد.
اما در نهایت، ترکیبی از نگرانیهای درباره تمرکز قدرت، اختلافات داخلی و فشار از جانب چهرههای کلیدی اطراف تیم باعث شد مدیریت ارشد ردبول تصمیم به کنار گذاشتن ناگهانی هورنر بگیرد.
مکس ورشتپن و کریستین هورنر
عنصر ورشتپن؛ مهرهای کلیدی در تغییر قدرت
در هفتههای اخیر، ورق درون سازمان ردبول بهطور آشکاری برگشته بود و به نظر میرسد همه اینها بیارتباط با آینده خود مکس ورشتپن در تیم نبوده است.
ورشتپن هنوز بهطور کامل تعهد محکم و قطعی به ماندن در ردبول نداده بود؛ و مهمتر اینکه بندی در قراردادش وجود دارد که اگر تا پایان این ماه در بین سه نفر اول جدول قهرمانی نباشد، میتواند بهعنوان راننده آزاد از تیم جدا شود.
در حال حاضر او در رده سوم است، اما فقط ۱۸ امتیاز با جورج راسل فاصله دارد؛ فاصلهای که در شرایط رقابتی فعلی بهراحتی میتواند از دست برود و او را به رده چهارم بفرستد – و همین سناریو میتواند در خروج را به رویش باز کند.
گفتوگوهای کمپ ورشتپن با مرسدس هم نشان داد که گزینههای واقعی و جذابی خارج از ردبول برای او وجود دارد. شاید مدیریت ردبول در اتریش احساس کرد برای حفظ ستاره تیم باید اقدامی انجام دهد تا به ورشتپن نشان دهد که در پی تغییر برای بهتر شدن هستند.
این فوریت با توجه به بندهای عملکردی قرارداد ورشتپن دوچندان میشود؛ چون گفته میشود در سالهای آینده این بندها حتی بیشتر به نفع او تنظیم شدهاند و احتمال باز شدن درِ خروج بیشتر میشود.
هیچ نشانهای وجود ندارد که خود ورشتپن بهطور مستقیم نقشی در تصمیمگیری برای برکناری هورنر داشته باشد؛ برای او تنها چیزی که اهمیت دارد داشتن سریعترین ماشین است.
اما افراد دیگر در سازمان احتمالاً از شرایط او، دلخوریها و تردیدهای اخیرش استفاده کردند تا موقعیت خود را برای متقاعد کردن اولیور مینتسلاف برای این تغییر بزرگ تقویت کنند؛ تغییری که با هدف بازگرداندن اعتماد ورشتپن و تغییر روند تیم در آینده انجام شد.